حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ وُعِكَ أَبُو بَكْرٍ وَبِلاَلٌ ـ قَالَتْ ـ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِمَا فَقُلْتُ يَا أَبَتِ كَيْفَ تَجِدُكَ وَيَا بِلاَلُ، كَيْفَ تَجِدُكَ قَالَتْ فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ إِذَا أَخَذَتْهُ الْحُمَّى يَقُولُ كُلُّ امْرِئٍ مُصَبَّحٌ فِي أَهْلِهِ وَالْمَوْتُ أَدْنَى مِنْ شِرَاكِ نَعْلِهِ وَكَانَ بِلاَلٌ إِذَا أَقْلَعَ عَنْهُ الْحُمَّى يَرْفَعُ عَقِيرَتَهُ وَيَقُولُ أَلاَ لَيْتَ شِعْرِي هَلْ أَبِيتَنَّ لَيْلَةً بِوَادٍ وَحَوْلِي إِذْخِرٌ وَجَلِيلُ وَهَلْ أَرِدَنْ يَوْمًا مِيَاهَ مَجَنَّةٍ وَهَلْ يَبْدُوَنْ لِي شَامَةٌ وَطَفِيلُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَجِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ " اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْمَدِينَةَ كَحُبِّنَا مَكَّةَ أَوْ أَشَدَّ، وَصَحِّحْهَا وَبَارِكْ لَنَا فِي صَاعِهَا وَمُدِّهَا، وَانْقُلْ حُمَّاهَا فَاجْعَلْهَا بِالْجُحْفَةِ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Молик бизга хабар берди, Ҳишом ибн Урвадан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келганида, Абу Бакр ва Билол безгак (иситма)га йўлиқди. (Оиша) деди: Мен улар иккисинин олдига кирдим ва: «Эй отам, сен ўзингни қандай сезаяпсан? Ва эй Билол, сен ўзингни қандай сезаяпсан?», дедим. (Оиша) деди: Абу Бакрни безгак тутганида: «Ҳар бир киши ўз аҳлида эрталаб(саломатлик билан)ламилашади, ҳолбуки ўлим унинг наъли (оёқ кийими) тасмасидан ҳам яқинроқдир», дер эди. Билол эса ундан безгак кўтарилганида (энгилганида), овозини кўтариб: «Эй кошки, билсам — бир кечани бир водийда — атрофимда изхир ва жалил (ўсимлик)лар бор ҳолда — тунармиканман? Ва бир кун Мажанна сувларига (етиб) борармиканман? Ва менга Шома ва Тафил (тоғлари) кўринармикан?», дер эди. Оиша деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келдим ва унга хабар бердим. У: «Эй Аллаҳ, бизга Мадинани — Маккани севганимиздек ёки ундан ҳам кўра ортиқроқ — севдир; уни соғлом қил ва бизга унинг сў (ўлчов) ва муддида (идишида) барака бер; унинг безгагини кўчир ва уни Жуҳфага қил (юбор)», деди.