حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَعَلَ الْمُهَاجِرُونَ وَالأَنْصَارُ يَحْفِرُونَ الْخَنْدَقَ حَوْلَ الْمَدِينَةِ، وَيَنْقُلُونَ التُّرَابَ عَلَى مُتُونِهِمْ وَهُمْ يَقُولُونَ نَحْنُ الَّذِينَ بَايَعُوا مُحَمَّدَا عَلَى الإِسْلاَمِ مَا بَقِينَا أَبَدَا قَالَ يَقُولُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يُجِيبُهُمُ " اللَّهُمَّ إِنَّهُ لاَ خَيْرَ إِلاَّ خَيْرُ الآخِرَهْ، فَبَارِكْ فِي الأَنْصَارِ وَالْمُهَاجِرَهْ ". قَالَ يُؤْتَوْنَ بِمِلْءِ كَفَّى مِنَ الشَّعِيرِ فَيُصْنَعُ لَهُمْ بِإِهَالَةٍ سَنِخَةٍ تُوضَعُ بَيْنَ يَدَىِ الْقَوْمِ، وَالْقَوْمُ جِيَاعٌ، وَهْىَ بَشِعَةٌ فِي الْحَلْقِ وَلَهَا رِيحٌ مُنْتِنٌ.
Абу Маъмар бизга айтди, Абдулворис бизга айтди, Абдулазиздан, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Муҳожирлар ва Ансор Мадина атрофида Хандақни қаза бошлади ва тупроқни ўз орқаларида ташир эдилар. Улар: «Биз Муҳаммадга — токи тирик эканмиз, абад Исломга — байъат қилган кишилармиз», дер эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга жавоб бериб: «Эй Аллаҳ, албатта охират яхшилигидан ўзга яхшилик йўқ; бас, Ансор ва Муҳожирга барака бер», дер эди. (Анас) деди: Уларга бир ҳовуч арпа келтирилар ва улар учун сасиган ёғ билан (таом) тайёрланар эди — у қавмнин олдига қўйилар, қавм оч эди, у томоқда аччиқ ва сасиқ ҳидли эди.