حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَيْبَرَ فَسِرْنَا لَيْلاً، فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ لِعَامِرٍ يَا عَامِرُ أَلاَ تُسْمِعُنَا مِنْ هُنَيْهَاتِكَ. وَكَانَ عَامِرٌ رَجُلاً شَاعِرًا فَنَزَلَ يَحْدُو بِالْقَوْمِ يَقُولُ: اللَّهُمَّ لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا فَاغْفِرْ فِدَاءً لَكَ مَا أَبْقَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا وَأَلْقِيَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا إِنَّا إِذَا صِيحَ بِنَا أَبَيْنَا وَبِالصِّيَاحِ عَوَّلُوا عَلَيْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ هَذَا السَّائِقُ ". قَالُوا عَامِرُ بْنُ الأَكْوَعِ. قَالَ " يَرْحَمُهُ اللَّهُ ". قَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ وَجَبَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، لَوْلاَ أَمْتَعْتَنَا بِهِ. فَأَتَيْنَا خَيْبَرَ، فَحَاصَرْنَاهُمْ حَتَّى أَصَابَتْنَا مَخْمَصَةٌ شَدِيدَةٌ، ثُمَّ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى فَتَحَهَا عَلَيْهِمْ، فَلَمَّا أَمْسَى النَّاسُ مَسَاءَ الْيَوْمِ الَّذِي فُتِحَتْ عَلَيْهِمْ أَوْقَدُوا نِيرَانًا كَثِيرَةً، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا هَذِهِ النِّيرَانُ عَلَى أَىِّ شَىْءٍ تُوقِدُونَ ". قَالُوا عَلَى لَحْمٍ. قَالَ " عَلَى أَىِّ لَحْمٍ ". قَالُوا لَحْمِ حُمُرِ الإِنْسِيَّةِ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَهْرِيقُوهَا وَاكْسِرُوهَا ". فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَوْ نُهَرِيقُهَا وَنَغْسِلُهَا قَالَ " أَوْ ذَاكَ ". فَلَمَّا تَصَافَّ الْقَوْمُ كَانَ سَيْفُ عَامِرٍ قَصِيرًا فَتَنَاوَلَ بِهِ سَاقَ يَهُودِيٍّ لِيَضْرِبَهُ، وَيَرْجِعُ ذُبَابُ سَيْفِهِ، فَأَصَابَ عَيْنَ رُكْبَةِ عَامِرٍ، فَمَاتَ مِنْهُ قَالَ فَلَمَّا قَفَلُوا، قَالَ سَلَمَةُ رَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ آخِذٌ بِيَدِي، قَالَ " مَا لَكَ ". قُلْتُ لَهُ فِدَاكَ أَبِي وَأُمِّي، زَعَمُوا أَنَّ عَامِرًا حَبِطَ عَمَلُهُ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " كَذَبَ مَنْ قَالَهُ، إِنَّ لَهُ لأَجْرَيْنِ ـ وَجَمَعَ بَيْنَ إِصْبَعَيْهِ ـ إِنَّهُ لَجَاهِدٌ مُجَاهِدٌ قَلَّ عَرَبِيٌّ مَشَى بِهَا مِثْلَهُ ". حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا حَاتِمٌ قَالَ " نَشَأَ بِهَا ".
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Ҳотим ибн Исмоил бизга айтди, у Язид ибн Абу Убайддан, у Салама ибн ал-Акваъ розияллаҳу анҳудан: У айтди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Хайбарга чиқдик, кечаси юрдик. Қавмдан бир киши Омирга деди: «Эй Омир, ҳудо (саёҳат шеърларинг)дан бизга эшиттирмайсанми?» Омир шоир киши эди. У тушиб, қавмни ҳудо қилиб (ҳайдаб) айтди: «Аллаҳумма, агар Сен бўлмаганингда, биз ҳидоят топмас, садақа ҳам бермас, намоз ҳам ўқимас эдик. Бас, мағфират қил бизни — биз Сенга фидо бўлайлик — қолдирган (гуноҳ)ларимизни. Ва душманга дуч келсак, қадамларни собит қил. Устимизга сакина (хотиржамлик) тушир. Бизга қичқирилса (чақирилса), биз бош тортмаймиз (таслим бўлмаймиз). Улар қичқириб (ёрдам сўраб) бизга суяндилар.» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Бу ҳайдовчи ким?» Улар: «Омир ибн ал-Акваъ» дедилар. У деди: «Аллаҳ унга раҳм қилсин.» Қавмдан бир киши деди: «Вожиб бўлди (шаҳидлик насиб этди), эй Аллаҳнинг Набийси! Кошки биз ундан (яна) баҳраманд бўлганимизда.» Биз Хайбарга келдик, уларни қамал қилдик, то бизга қаттиқ очлик етгунча. Кейин Аллаҳ таоло уни (Хайбарни) уларга очиб берди. Одамлар Хайбар фатҳ этилган куннинг оқшомида кўп ўтинлар ёқдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Бу ўтлар нима? Нима устига ёқяпсизлар?» Улар: «Гўшт устига» дедилар. У деди: «Қайси гўшт?» Улар: «Хонаки эшаклар гўшти» дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Уни тўкиб ташланглар ва (қозонларни) синдиринглар.» Бир киши деди: «Эй Расулуллаҳ, ёки тўкиб, уларни ювсак (бўладими)?» У деди: «Ёки шундай.» Қавм саф тортганда, Омирнинг қиличи калта эди. У бир яҳудийнинг болдирини урмоқчи бўлиб унга қилич тортди, қиличининг тиғи (орқага) қайтиб, Омирнинг тиззасининг кўзига тегди, у шундан вафот этди. У айтди: Улар қайтаётганда, Салама айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени кўрди, қўлимдан ушлаб турарди. У деди: «Сенга нима бўлди?» Мен унга дедим: «Отам-онам сенга фидо бўлсин, улар Омирнинг амали беҳуда кетди (йўққа чиқди) деб гумон қилдилар.» Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Буни айтган киши ёлғон айтди. Унга икки ажр бордир» — ва икки бармоғини бирлаштирди — «У ҳақиқатан тиришқоқ мужоҳид эди. Кам араб бўлурки, у каби (бу йўлда) юрган бўлса.» Қутайба бизга айтди, Ҳотим бизга айтди, деди: «...унда (Мадинада) ўсган (деб айтди).»