حَدَّثَنِي عَبَّاسُ بْنُ الْحُسَيْنِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ جَاءَ الْعَاقِبُ وَالسَّيِّدُ صَاحِبَا نَجْرَانَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُرِيدَانِ أَنْ يُلاَعِنَاهُ، قَالَ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ لاَ تَفْعَلْ، فَوَاللَّهِ لَئِنْ كَانَ نَبِيًّا فَلاَعَنَّا، لاَ نُفْلِحُ نَحْنُ وَلاَ عَقِبُنَا مِنْ بَعْدِنَا. قَالاَ إِنَّا نُعْطِيكَ مَا سَأَلْتَنَا، وَابْعَثْ مَعَنَا رَجُلاً أَمِينًا، وَلاَ تَبْعَثْ مَعَنَا إِلاَّ أَمِينًا. فَقَالَ " لأَبْعَثَنَّ مَعَكُمْ رَجُلاً أَمِينًا حَقَّ أَمِينٍ ". فَاسْتَشْرَفَ لَهُ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " قُمْ يَا أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ الْجَرَّاحِ ". فَلَمَّا قَامَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا أَمِينُ هَذِهِ الأُمَّةِ ".
Аббос ибн ал-Ҳусайн менга айтди, Яҳё ибн Одам бизга айтди, у Исроилдан, у Абу Ишоқдан, у Сила ибн Зуфардан, у Ҳузайфадан: У айтди: ал-Оқиб ва ас-Саййид — Нажроннинг икки каттаси — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига, у билан мубоҳала (лаънатлашиш) қилиш ниятида келдилар. У айтди: Улардан бири шеригига деди: «Бундай қилма. Валлаҳи, агар у набий бўлса-ю, биз билан лаънатлашса, на биз, на биздан кейинги авлодимиз нажот топмайди.» Улар дедилар: «Биз сенга сўраган нарсангни берамиз, биз билан бирга бир амин (ишончли) киши юбор, биз билан аминдан бошқасини юборма.» У деди: «Мен сизлар билан ҳақиқатан амин бўлган бир амин кишини албатта юбораман.» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари (ким экан деб) интизор бўлдилар. У деди: «Тур, эй Абу Убайда ибн ал-Жарроҳ.» У турганда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Бу — шу умматнинг аминидир.»