حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَسْمَعُ أَنَّهُ لاَ يَمُوتُ نَبِيٌّ حَتَّى يُخَيَّرَ بَيْنَ الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ، فَسَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ وَأَخَذَتْهُ بُحَّةٌ يَقُولُ {مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ} الآيَةَ، فَظَنَنْتُ أَنَّهُ خُيِّرَ.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизға айтди, Шуъба бизға айтди, у Саъддан, у Урвадан, у Оишадан: У айтди: Мен ҳеч бир набий ўлмаслигини, то унга дунё билан охират орасида ихтиёр (танлов) берилмагунча, деб эшитар эдим. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни вафот этган касаллигида — унга хириллаш (овоз қотиши) тушганида — «Аллаҳ неъмат берган кишилар билан бирга» оятини айтаётганини эшитдим. Шунда мен унга ихтиёр берилди деб гумон қилдим.