حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ أَبَا عَمْرٍو، ذَكْوَانَ مَوْلَى عَائِشَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَائِشَةَ كَانَتْ تَقُولُ إِنَّ مِنْ نِعَمِ اللَّهِ عَلَىَّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تُوُفِّيَ فِي بَيْتِي وَفِي يَوْمِي، وَبَيْنَ سَحْرِي وَنَحْرِي، وَأَنَّ اللَّهَ جَمَعَ بَيْنَ رِيقِي وَرِيقِهِ عِنْدَ مَوْتِهِ، دَخَلَ عَلَىَّ عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَبِيَدِهِ السِّوَاكُ وَأَنَا مُسْنِدَةٌ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَأَيْتُهُ يَنْظُرُ إِلَيْهِ، وَعَرَفْتُ أَنَّهُ يُحِبُّ السِّوَاكَ فَقُلْتُ آخُذُهُ لَكَ فَأَشَارَ بِرَأْسِهِ أَنْ نَعَمْ، فَتَنَاوَلْتُهُ فَاشْتَدَّ عَلَيْهِ وَقُلْتُ أُلَيِّنُهُ لَكَ فَأَشَارَ بِرَأْسِهِ أَنْ نَعَمْ، فَلَيَّنْتُهُ، وَبَيْنَ يَدَيْهِ رَكْوَةٌ ـ أَوْ عُلْبَةٌ يَشُكُّ عُمَرُ ـ فِيهَا مَاءٌ، فَجَعَلَ يُدْخِلُ يَدَيْهِ فِي الْمَاءِ فَيَمْسَحُ بِهِمَا وَجْهَهُ يَقُولُ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، إِنَّ لِلْمَوْتِ سَكَرَاتٍ ". ثُمَّ نَصَبَ يَدَهُ فَجَعَلَ يَقُولُ " فِي الرَّفِيقِ الأَعْلَى ". حَتَّى قُبِضَ وَمَالَتْ يَدُهُ.
Муҳаммад ибн Убайд менга айтди, Исо ибн Юнус бизға айтди, у Умар ибн Саиддан, деди: Менга Ибн Абу Мулайка хабар берди, Абу Амр Заквон — Оишанинг мавлоси унга хабар бердики, Оиша айтар эди: Аллаҳнинг менга берган неъматларидан бири — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг уйимда, менинг кунимда, менинг ўпкам (кўкрагим) ва томоғим орасида вафот этгани, ва Аллаҳ унинг вафоти олдида менинг сўлагим билан унинг сўлагини жам қилгани эди. Абдурраҳмон менинг олдимга кирди, қўлида мисвок бор эди, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни суяб турган эдим. Мен уни унга қараётганини кўрдим, у мисвокни севишини билдим. Мен дедим: «Уни сен учун олайми?» У боши билан «ҳа» деб ишора қилди. Мен уни олдим, у (мисвок) унга қаттиқ келди. Мен дедим: «Уни сен учун юмшатайми?» У боши билан «ҳа» деб ишора қилди. Мен уни юмшатдим. Унинг олдида ичида сув бўлган бир раква — ёки улба (идиш) — Умар шубҳа қилади — бор эди. У қўлларини сувга солиб, улар билан юзини сийпар ва: «Ло илаҳа иллаллаҳ, албатта ўлимнинг сакаратлари (жон талвасалари) бор» дерди. Кейин қўлини кўтариб: «Энг олий дўст билан» дея бошлади, то вафот этгунча, қўли (ерга) эгилди.