حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، أَخْبَرَنَا عِيسَى، وَابْنُ، إِدْرِيسَ عَنْ أَبِي حَيَّانَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ عَلَى مِنْبَرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ أَمَّا بَعْدُ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّهُ نَزَلَ تَحْرِيمُ الْخَمْرِ وَهْىَ مِنْ خَمْسَةٍ، مِنَ الْعِنَبِ وَالتَّمْرِ وَالْعَسَلِ وَالْحِنْطَةِ وَالشَّعِيرِ، وَالْخَمْرُ مَا خَامَرَ الْعَقْلَ.
Ишоқ ибн Иброҳим ал-Ҳанзалий бизга айтди, Исо ва Ибн Идрис бизга хабар бердилар, у Абу Ҳайёндан, у Шаъбийдан, у Ибн Умардан: У айтди: Мен Умар розияллаҳу анҳуни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг минбарида айтаётганини эшитдим: «Амма баъд, эй одамлар, хамр таҳрими нозил бўлди, у бешта (нарса)дан (бўлади): узум, хурмо, асал, буғдой ва арпадан. Хамр — ақлни қоплаган (маст қилган) нарсадур.»