وَأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ حَدَّثَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَنْزِلُ تَحْتَ سَرْحَةٍ ضَخْمَةٍ دُونَ الرُّوَيْثَةِ عَنْ يَمِينِ الطَّرِيقِ، وَوِجَاهَ الطَّرِيقِ فِي مَكَانٍ بَطْحٍ سَهْلٍ، حَتَّى يُفْضِيَ مِنْ أَكَمَةٍ دُوَيْنَ بَرِيدِ الرُّوَيْثَةِ بِمِيلَيْنِ، وَقَدِ انْكَسَرَ أَعْلاَهَا، فَانْثَنَى فِي جَوْفِهَا، وَهِيَ قَائِمَةٌ عَلَى سَاقٍ، وَفِي سَاقِهَا كُثُبٌ كَثِيرَةٌ.
Абдуллаҳ унга айтдики: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам йўлнинг ўнг томонида, йўлга рўпара, текис ботқоқ жойда, Рувайсадан берироқдаги бир катта сарҳа (дарахт) остига тушардилар. Бу дарахт Рувайса почтахонасидан икки мил берироқдаги тепаликдан чиқишда эди. Унинг тепаси синган, ичига эгилган, аммо ўз танасида тик турарди, танасида кўп қум тепалари бор эди.