حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُنِيرٍ، سَمِعَ أَبَا حَاتِمٍ الأَشْهَلَ بْنَ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ ثُمَامَةَ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَلَى غُلاَمٍ لَهُ خَيَّاطٍ، فَقَدَّمَ إِلَيْهِ قَصْعَةً فِيهَا ثَرِيدٌ ـ قَالَ ـ وَأَقْبَلَ عَلَى عَمَلِهِ ـ قَالَ ـ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَتَتَبَّعُ الدُّبَّاءَ ـ قَالَ ـ فَجَعَلْتُ أَتَتَبَّعُهُ فَأَضَعُهُ بَيْنَ يَدَيْهِ ـ قَالَ ـ فَمَا زِلْتُ بَعْدُ أُحِبُّ الدُّبَّاءَ.
Абдуллаҳ ибн Мунир, Абу Ҳотим Ашҳал ибн Ҳотимдан: Бизга Ибн Авн, у Сумома ибн Анасдан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан у кишининг тикувчи (хайёт) ғуломи (қул)нинг олдига кирдим. У унга ичида сарид (гўштли нон тўғрами) бўлган бир коса тақдим қилди ва ўз ишига қайтди (банд бўлди). Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қовоқ (дубба)ни (косадан) танлаб (териб) ей бошлади. Мен ҳам уни танлаб, у кишининг олдига қўя бошладим. Бундан кейин мен доим қовоқни севадиган бўлиб қолдим, деди.