حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا صَالِحٍ، يَذْكُرُ ـ أُرَاهُ ـ عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَ أَبُو حُمَيْدٍ ـ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ ـ مِنَ النَّقِيعِ بِإِنَاءٍ مِنْ لَبَنٍ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلاَّ خَمَّرْتَهُ، وَلَوْ أَنْ تَعْرُضَ عَلَيْهِ عُودًا ". وَحَدَّثَنِي أَبُو سُفْيَانَ عَنْ جَابِرٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا.
Умар ибн Ҳафс, отасидан: Бизга Аъмаш айтиб берди: Абу Солиҳнинг — ўйлайманки — Жобирдан (розияллаҳу анҳу) зикр қилаётганини эшитдим: У: Абу Ҳумайд — Ансордан бир киши — Нақиъдан бир идиш сут билан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни ёпиб қўймадингми, агар устига бир чўп кўндаланг қўйсанг ҳам (бўлар эди)?» дедилар, деди. Менга Абу Суфён Жобирдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шуни айтиб берди.