حَدَّثَنَا أَصْبَغُ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ الْهَيْثَمَ بْنَ أَبِي سِنَانٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، فِي قَصَصِهِ يَذْكُرُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ أَخًا لَكُمْ لاَ يَقُولُ الرَّفَثَ ". يَعْنِي بِذَاكَ ابْنَ رَوَاحَةَ قَالَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ يَتْلُو كِتَابَهُ إِذَا انْشَقَّ مَعْرُوفٌ مِنَ الْفَجْرِ سَاطِعُ أَرَانَا الْهُدَى بَعْدَ الْعَمَى فَقُلُوبُنَا بِهِ مُوقِنَاتٌ أَنَّ مَا قَالَ وَاقِعُ يَبِيتُ يُجَافِي جَنْبَهُ عَنْ فِرَاشِهِ إِذَا اسْتَثْقَلَتْ بِالْكَافِرِينَ الْمَضَاجِعُ تَابَعَهُ عُقَيْلٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ. وَقَالَ الزُّبَيْدِيُّ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَعِيدٍ وَالأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ.
Асбағ: Менга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди: Менга Юнус, у Ибн Шиҳобдан хабар берди: Ҳайсам ибн Абу Синон унга хабар берди: У Абу Ҳурайрани ўз қиссаларида (ваъзида) Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни зикр қилиб, шундай деяётганини эшитди: «Албатта сизларнинг рафас (ёмон, беҳуда сўз) айтмайдиган бир биродарингиз бор» — бу билан Ибн Равоҳани назарда тутди — у (Ибн Равоҳа шеърида): «Бизнинг орамизда Расулуллаҳ — унинг Китобини тиловат қилар, тонгдан маълум бир (нур) ёриб чиқганида; у бизга кўрликдан кейин ҳидоятни кўрсатди, қалбларимиз унга — у айтган нарса (албатта) воқеъ бўлишига — ишонувчидир; у тўшагидан ёнбошини узоқлаштирган (намоз учун) ҳолда тунар, кофирларга ётоқлар оғир тортган (улар қаттиқ ухлаган) пайтда» (деган) деди. Буни Уқайл Зуҳрийдан мутобаъа қилди. Зубайдий Зуҳрийдан, у Саид ва Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилди).