حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ سَعِيدٍ ـ هُوَ الْمَقْبُرِيُّ ـ عَنْ شَرِيكِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي نَمِرٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ بَيْنَمَا نَحْنُ جُلُوسٌ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ، دَخَلَ رَجُلٌ عَلَى جَمَلٍ فَأَنَاخَهُ فِي الْمَسْجِدِ، ثُمَّ عَقَلَهُ، ثُمَّ قَالَ لَهُمْ أَيُّكُمْ مُحَمَّدٌ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُتَّكِئٌ بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ. فَقُلْنَا هَذَا الرَّجُلُ الأَبْيَضُ الْمُتَّكِئُ. فَقَالَ لَهُ الرَّجُلُ ابْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " قَدْ أَجَبْتُكَ ". فَقَالَ الرَّجُلُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنِّي سَائِلُكَ فَمُشَدِّدٌ عَلَيْكَ فِي الْمَسْأَلَةِ فَلاَ تَجِدْ عَلَىَّ فِي نَفْسِكَ. فَقَالَ " سَلْ عَمَّا بَدَا لَكَ ". فَقَالَ أَسْأَلُكَ بِرَبِّكَ وَرَبِّ مَنْ قَبْلَكَ، آللَّهُ أَرْسَلَكَ إِلَى النَّاسِ كُلِّهِمْ فَقَالَ " اللَّهُمَّ نَعَمْ ". قَالَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ، آللَّهُ أَمَرَكَ أَنْ نُصَلِّيَ الصَّلَوَاتِ الْخَمْسَ فِي الْيَوْمِ وَاللَّيْلَةِ قَالَ " اللَّهُمَّ نَعَمْ ". قَالَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ، آللَّهُ أَمَرَكَ أَنْ نَصُومَ هَذَا الشَّهْرَ مِنَ السَّنَةِ قَالَ " اللَّهُمَّ نَعَمْ ". قَالَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ، آللَّهُ أَمَرَكَ أَنْ تَأْخُذَ هَذِهِ الصَّدَقَةَ مِنْ أَغْنِيَائِنَا فَتَقْسِمَهَا عَلَى فُقَرَائِنَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ نَعَمْ ". فَقَالَ الرَّجُلُ آمَنْتُ بِمَا جِئْتَ بِهِ، وَأَنَا رَسُولُ مَنْ وَرَائِي مِنْ قَوْمِي، وَأَنَا ضِمَامُ بْنُ ثَعْلَبَةَ أَخُو بَنِي سَعْدِ بْنِ بَكْرٍ. رَوَاهُ مُوسَى وَعَلِيُّ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ عَنْ سُلَيْمَانَ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс, Саид — у ал-Мақбурий — дан, у Шарик ибн Абдуллаҳ ибн Абу Намирдан ривоят қилдики, у Анас ибн Моликни шундай деганини эшитди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан масжидда ўтирган эдик, бир киши туяга миниб кирди-да, уни масжидда чўктирди, сўнг оёғини боғлаб, уларга: «Қайсингиз Муҳаммад?» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар орасида ёнбошлаб ўтирган эдилар. Биз: «Мана шу — ёнбошлаб ўтирган оқ (юзли) киши,» дедик. У кишига: «Эй Абдулмутталибнинг ўғли!» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Сенга жавоб бердим (эшитяпман),» дедилар. У киши: «Мен сендан сўрайман ва саволда қаттиқ тураман, кўнглингга озор бўлмасин,» деди. У: «Сенга кўринган нарсангни сўра,» дедилар. У: «Сенинг Роббинг ва сендан олдингиларнинг Робби (ҳақи) билан сўрайман: сени Аллаҳ ҳамма одамларга юбордими?» деди. У: «Аллаҳим гувоҳ, ҳа,» дедилар. У: «Аллаҳ (ҳақи) билан сўрайман: сенга Аллаҳ куну тунда беш (вақт) намоз ўқишимизни буюрдими?» деди. У: «Аллаҳим гувоҳ, ҳа,» дедилар. У: «сенга Аллаҳ йилнинг шу ойида рўза тутишимизни буюрдими?» деди. У: «Аллаҳим гувоҳ, ҳа,» дедилар. У: «сенга Аллаҳ бу садақани бойларимиздан олиб, камбағалларимизга тақсимлашингни буюрдими?» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳим гувоҳ, ҳа,» дедилар. Шунда у киши: «Сен келтирган нарсага иймон келтирдим. Мен ортимдаги қавмимнинг элчисиман. Мен — Бани Саъд ибн Бакрнинг биродари Димам ибн Саълаба(ман),» деди. Буни Мусо ва Али ибн Абдулҳамид, Сулаймондан, у Собитдан, у Анасдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шу (мазмунда) ривоят қилдилар.