حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً يُقَالُ لَهُمُ الْقُرَّاءُ فَأُصِيبُوا، فَمَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَجَدَ عَلَى شَىْءٍ مَا وَجَدَ عَلَيْهِمْ، فَقَنَتَ شَهْرًا فِي صَلاَةِ الْفَجْرِ وَيَقُولُ " إِنَّ عُصَيَّةَ عَصَوُا اللَّهَ وَرَسُولَهُ ".
Ҳасан ибнур Рабиъ, Абул Аҳвасдан, у Осимдан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам «ал-Қурро» (қорийлар) деб аталувчи бир сария (қўшин) юбордилар, улар (ғофил ҳолда) ўлдирилди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни ҳеч нарсага — уларга(ўша қорийларга) қайғургандек — қайғурган ҳолда кўрмаганман. У киши бомдод намозида бир ой қунут қилдилар ва: «Албатта Усайя (қабиласи) Аллаҳ ва Унинг Расулига осий бўлди» дер эдилар, деди.