حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَكُونُ كَنْزُ أَحَدِكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ شُجَاعًا أَقْرَعَ، يَفِرُّ مِنْهُ صَاحِبُهُ فَيَطْلُبُهُ وَيَقُولُ أَنَا كَنْزُكَ. قَالَ وَاللَّهِ لَنْ يَزَالَ يَطْلُبُهُ حَتَّى يَبْسُطَ يَدَهُ فَيُلْقِمَهَا فَاهُ ". وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا مَا رَبُّ النَّعَمِ لَمْ يُعْطِ حَقَّهَا، تُسَلَّطُ عَلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، تَخْبِطُ وَجْهَهُ بِأَخْفَافِهَا ". وَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ فِي رَجُلٍ لَهُ إِبِلٌ، فَخَافَ أَنْ تَجِبَ عَلَيْهِ الصَّدَقَةُ، فَبَاعَهَا بِإِبِلٍ مِثْلِهَا، أَوْ بِغَنَمٍ، أَوْ بِبَقَرٍ، أَوْ بِدَرَاهِمَ، فِرَارًا مِنَ الصَّدَقَةِ بِيَوْمٍ، احْتِيَالاً فَلاَ بَأْسَ عَلَيْهِ، وَهْوَ يَقُولُ إِنْ زَكَّى إِبِلَهُ قَبْلَ أَنْ يَحُولَ الْحَوْلُ بِيَوْمٍ أَوْ بِسَنَةٍ، جَازَتْ عَنْهُ.
Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Бирингизнинг (закоти берилмаган) хазинангиз қиёмат кунида кал (боши туксиз) илон бўлиб (келади), эгаси ундан қочади, у эса уни қувади ва: «Мен сенинг хазинангман» дейди. Валлаҳи, у уни қувишда давом этади, то (эгаси) қўлини ёзиб, уни оғзига солгунча." Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Чорва эгаси унинг ҳақини (закотини) бермаса, қиёмат кунида у (чорва) унга ҳоким қилинади — унинг юзини туёқлари билан тепади (янчади)." Баъзи одамлар (ҳийла қилувчилар): "Бир кишининг туялари бўлса, унга садақа (закот) вожиб бўлишидан қўрқиб, уни ўшандек туялар, ёки қўйлар, ёки сигирлар, ёки дирҳамлар билан — закотдан бир кун (олдин) қочиб, ҳийла қилиб — сотса, унга зарар йўқ" деди; ва у: "Агар туясини, йил (ҳавл) айланишидан бир кун ёки бир йил олдин закот қилса, ундан ўтади" деди.