حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، قَالَ قَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي لأَتَأَخَّرُ عَنِ الصَّلاَةِ فِي الْفَجْرِ مِمَّا يُطِيلُ بِنَا فُلاَنٌ فِيهَا. فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا رَأَيْتُهُ غَضِبَ فِي مَوْضِعٍ كَانَ أَشَدَّ غَضَبًا مِنْهُ يَوْمَئِذٍ ثُمَّ قَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ مِنْكُمْ مُنَفِّرِينَ، فَمَنْ أَمَّ النَّاسَ فَلْيَتَجَوَّزْ، فَإِنَّ خَلْفَهُ الضَّعِيفَ وَالْكَبِيرَ وَذَا الْحَاجَةِ ".
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди: Суфён бизга айтди, Исмоил ибн Абу Холиддан, у Қайс ибн Абу Ҳозимдан, у Абу Масъуддан: У деди: Бир киши: ‹Ё Расулуллаҳ, мен бомдод намозидан — фалон киши бизга (намозни) узун чўзганидан — кечиқаман›, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ғазабландилар, мен у зотни бирор жойда ўша кундагидан кўра қаттиқроқ ғазабланган ҳолда кўрмагандим. Сўнг у зот: «Эй одамлар, албатта сизларнинг ичингизда (Дийндан) нафратлантирувчилар бор. Ким одамларга имом бўлса, енгиллатсин, чунки унинг ортида заиф, кекса ва ҳожати бор (кишилар) бор», дедилар.