حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سُلَيْمَانَ بْنِ حَنْظَلَةَ بْنِ الْغَسِيلِ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ بِمِلْحَفَةٍ قَدْ عَصَّبَ بِعِصَابَةٍ دَسْمَاءَ، حَتَّى جَلَسَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ النَّاسَ يَكْثُرُونَ وَيَقِلُّ الأَنْصَارُ، حَتَّى يَكُونُوا فِي النَّاسِ بِمَنْزِلَةِ الْمِلْحِ فِي الطَّعَامِ، فَمَنْ وَلِيَ مِنْكُمْ شَيْئًا يَضُرُّ فِيهِ قَوْمًا، وَيَنْفَعُ فِيهِ آخَرِينَ، فَلْيَقْبَلْ مِنْ مُحْسِنِهِمْ، وَيَتَجَاوَزْ عَنْ مُسِيئِهِمْ ". فَكَانَ آخِرَ مَجْلِسٍ جَلَسَ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم.
Абу Нуъайм бизга айтди, Абдураҳмон ибн Сулаймон ибн Ҳанзала ибнул-Ғасил бизга айтди, Икрима бизга айтди, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзи вафот этган касаллигида бир чойшаб (ёпиниб) чиқди, бошига қора (ёғли) бир тасма (ридо) боғлаган эди, токи мимбарга ўтирди. Сўнг Аллаҳга ҳамд ва сано айтди, сўнг: «Амма баъд; албатта одамлар кўпаяди, Ансор эса камаяди, токи улар одамлар ичида таомдаги туздек (оз) бўлиб қоладилар. Бас, сизлардан ким бир ишга волий (бошлиқ) бўлиб, унда бир қавмга зарар етказа олса, бошқаларига нафъ етказа олса, уларнинг яхшилик қилувчисидан қабул қилсин ва ёмонлик қилувчисидан кечсин (афв қилсин)», деди. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўтирган охирги мажлис бўлди.