حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ يُدْنِي ابْنَ عَبَّاسٍ، فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ إِنَّ لَنَا أَبْنَاءً مِثْلَهُ. فَقَالَ إِنَّهُ مِنْ حَيْثُ تَعْلَمُ. فَسَأَلَ عُمَرُ ابْنَ عَبَّاسٍ عَنْ هَذِهِ الآيَةِ {إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ}. فَقَالَ أَجَلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْلَمَهُ إِيَّاهُ. قَالَ مَا أَعْلَمُ مِنْهَا إِلاَّ مَا تَعْلَمُ.
Муҳаммад ибн Аръара бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Бишрдан, Саъид ибн Жубайрдан, Ибн Аббосдан, у деди: Умар ибнул-Хаттоб розияллаҳу анҳу Ибн Аббосни (ўзига) яқин тутар эди. Абдураҳмон ибн Авф унга: «Бизда ҳам унга ўхшаш ўғиллар бор (нега уни афзал кўрасан)?», деди. (Умар): «Албатта у сен биладиган (сабабли, ўз илми сабабли шундай)», деди. Сўнг Умар Ибн Аббосдан мана бу оят ҳақида — {Аллаҳнинг нусрати ва фатҳ келганида} — сўради. У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ажали (яқинлиги) — Аллаҳ унга буни билдирган», деди. (Умар): «Мен ундан сен билгандан ўзгани билмайман», деди.