قَالَ أَبُو حَازِمٍ فَسَمِعَنِي النُّعْمَانُ بْنُ أَبِي عَيَّاشٍ، وَأَنَا أُحَدِّثُهُمْ، هَذَا فَقَالَ هَكَذَا سَمِعْتَ سَهْلاً، فَقُلْتُ نَعَمْ. قَالَ وَأَنَا أَشْهَدُ، عَلَى أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ لَسَمِعْتُهُ يَزِيدُ فِيهِ قَالَ " إِنَّهُمْ مِنِّي. فَيُقَالُ إِنَّكَ لاَ تَدْرِي مَا بَدَّلُوا بَعْدَكَ فَأَقُولُ سُحْقًا سُحْقًا لِمَنْ بَدَّلَ بَعْدِي ".
Абу Ҳозим айтди: Нуъмон ибн Абу Айёш мени — мен уларга буни айтаётганимда — эшитди ва: «Саҳлдан шундай эшитдингми?» деди. Мен: «Ҳа» дедим. У: «Мен Абу Саъид ал-Худрий устида гувоҳлик бераманки, уни унга: ‹Улар мендандиръ деб (қўшганини эшитдим). (Аллаҳ): ‹Сен улар сендан кейин нима ўзгартирганларини билмайсанъ дейди. Мен: ‹Мендан кейин (дийнни) ўзгартирган кишига йироқлик, йироқликъ дейман» деди.