حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هِشَامٍ الدَّسْتَوَائِيِّ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ مُحْرِزٍ، قَالَ قَالَ رَجُلٌ لاِبْنِ عُمَرَ كَيْفَ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ فِي النَّجْوَى قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ " يُدْنَى الْمُؤْمِنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَجَلَّ حَتَّى يَضَعَ عَلَيْهِ كَنَفَهُ فَيُقَرِّرُهُ بِذُنُوبِهِ فَيَقُولُ هَلْ تَعْرِفُ فَيَقُولُ أَىْ رَبِّ أَعْرِفُ . قَالَ فَإِنِّي قَدْ سَتَرْتُهَا عَلَيْكَ فِي الدُّنْيَا وَإِنِّي أَغْفِرُهَا لَكَ الْيَوْمَ . فَيُعْطَى صَحِيفَةَ حَسَنَاتِهِ وَأَمَّا الْكُفَّارُ وَالْمُنَافِقُونَ فَيُنَادَى بِهِمْ عَلَى رُءُوسِ الْخَلاَئِقِ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ҳадис айтди, бизга Исмоил ибн Иброҳим Ҳишом Даставоийдан, у Қатодадан, у Сафвон ибн Муҳриздан ҳадис айтди, у айтди: бир киши ибн Умарга: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг нажво (яширин сўзлашув) ҳақида нима деганларини қандай эшитган эдинг?» деди. У: «Мен у кишининг шундай деганларини эшитганман» деди: «Қиёмат куни мўмин ўз Раббига, азиз ва жалил зотга яқинлаштирилади, ҳатто У уни (раҳмат) паноҳига олади ва унга гуноҳларини бир-бир тан олдиради ва: «Танидингми?» дейди. У: «Ҳа, эй Раббим, танидим» дейди. У: «Мен уларни сен учун дунёда яширган эдим, бугун эса мен уларни сенга мағфират қиламан» дейди. Сўнг унга яхшиликлари ёзилган саҳифа берилади. Кофирлар ва мунофиқларга келсак, улар барча халойиқ олдида: «Мана булар Аллаҳ ҳақида ёлғон айтганлар» деб эълон қилинади».