حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " أَنَا فَرَطُكُمْ، عَلَى الْحَوْضِ، مَنْ وَرَدَهُ شَرِبَ مِنْهُ، وَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ لَمْ يَظْمَأْ بَعْدَهُ أَبَدًا، لَيَرِدُ عَلَىَّ أَقْوَامٌ أَعْرِفُهُمْ وَيَعْرِفُونِي، ثُمَّ يُحَالُ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ ".
Саҳл ибн Саъд Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитди: "Мен ҳавзда сиздан олдин борувчингизман. Ким унга келса, ундан ичади; ким ундан ичса, ундан кейин абадий чанқамайди. Менга шундай қавмлар келадики, мен уларни танижиман, улар мени танижидалар, кейин мен билан улар ораси тўсилади."