حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا شَقِيقٌ، سَمِعْتُ حُذَيْفَةَ، يَقُولُ بَيْنَا نَحْنُ جُلُوسٌ عِنْدَ عُمَرَ قَالَ أَيُّكُمْ يَحْفَظُ قَوْلَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْفِتْنَةِ. قَالَ " فِتْنَةُ الرَّجُلِ فِي أَهْلِهِ وَمَالِهِ وَوَلَدِهِ وَجَارِهِ، تُكَفِّرُهَا الصَّلاَةُ وَالصَّدَقَةُ وَالأَمْرُ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْىُ عَنِ الْمُنْكَرِ ". قَالَ لَيْسَ عَنْ هَذَا أَسْأَلُكَ، وَلَكِنِ الَّتِي تَمُوجُ كَمَوْجِ الْبَحْرِ. قَالَ لَيْسَ عَلَيْكَ مِنْهَا بَأْسٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، إِنَّ بَيْنَكَ وَبَيْنَهَا بَابًا مُغْلَقًا. قَالَ عُمَرُ أَيُكْسَرُ الْبَابُ أَمْ يُفْتَحُ قَالَ بَلْ يُكْسَرُ. قَالَ عُمَرُ إِذًا لاَ يُغْلَقَ أَبَدًا. قُلْتُ أَجَلْ. قُلْنَا لِحُذَيْفَةَ أَكَانَ عُمَرُ يَعْلَمُ الْبَابَ قَالَ نَعَمْ كَمَا أَعْلَمُ أَنَّ دُونَ غَدٍ لَيْلَةً، وَذَلِكَ أَنِّي حَدَّثْتُهُ حَدِيثًا لَيْسَ بِالأَغَالِيطِ. فَهِبْنَا أَنْ نَسْأَلَهُ مَنِ الْبَابُ فَأَمَرْنَا مَسْرُوقًا فَسَأَلَهُ فَقَالَ مَنِ الْبَابُ قَالَ عُمَرُ.
Шақиқ айтди: Ҳузайфани эшитдим, деди: Биз Умарнинг ҳузурида ўтирган эдик. У: "Қайсингиз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг фитна ҳақидаги сўзини ёдда сақлайсиз?" деди. (Ҳузайфа): "Кишининг аҳли, моли, боласи ва қўшниси ҳақидаги фитнасини — намоз, садақа, маъруфга буюриш ва мункардан қайтариш каффорат қилади" деди. (Умар): "Мен сендан бу ҳақда сўрамаяпман, балки денгиз тўлқини каби мавж урадигани (ҳақида)" деди. (Ҳузайфа): "Сенга ундан зиён йўқ, эй амирул мўминин, чунки сен билан унинг орасида ёпиқ бир эшик бор" деди. Умар: "У эшик синадими ёки очиладими?" деди. (Ҳузайфа): "Балки синади" деди. Умар: "У ҳолда у ҳеч қачон ёпилмайди" деди. Мен: "Ҳа" дедим. Биз Ҳузайфага: "Умар у эшикни билармиди?" дедик. У: "Ҳа — эртангача бир кеча борлигини билганимдек (аниқ биларди), чунки мен унга хато (аралашмаган) бир ҳадис айтган эдим" деди. Биз ундан эшик ким эканини сўрашга қўрқдик, шунинг учун Масруққа (сўрашни) буюрдик. У сўради: "Эшик ким?" деди. (Ҳузайфа): "Умар" деди.