حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَقْتَتِلَ فِئَتَانِ عَظِيمَتَانِ، يَكُونُ بَيْنَهُمَا مَقْتَلَةٌ عَظِيمَةٌ، دَعْوَتُهُمَا وَاحِدَةٌ، وَحَتَّى يُبْعَثَ دَجَّالُونَ كَذَّابُونَ، قَرِيبٌ مِنْ ثَلاَثِينَ، كُلُّهُمْ يَزْعُمُ أَنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ، وَحَتَّى يُقْبَضَ الْعِلْمُ، وَتَكْثُرَ الزَّلاَزِلُ، وَيَتَقَارَبَ الزَّمَانُ، وَتَظْهَرَ الْفِتَنُ، وَيَكْثُرَ الْهَرْجُ وَهْوَ الْقَتْلُ، وَحَتَّى يَكْثُرَ فِيكُمُ الْمَالُ فَيَفِيضَ، حَتَّى يُهِمَّ رَبَّ الْمَالِ مَنْ يَقْبَلُ صَدَقَتَهُ، وَحَتَّى يَعْرِضَهُ فَيَقُولَ الَّذِي يَعْرِضُهُ عَلَيْهِ لاَ أَرَبَ لِي بِهِ. وَحَتَّى يَتَطَاوَلَ النَّاسُ فِي الْبُنْيَانِ، وَحَتَّى يَمُرَّ الرَّجُلُ بِقَبْرِ الرَّجُلِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي مَكَانَهُ. وَحَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا، فَإِذَا طَلَعَتْ وَرَآهَا النَّاسُ ـ يَعْنِي ـ آمَنُوا أَجْمَعُونَ، فَذَلِكَ حِينَ لاَ يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ، أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا، وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدْ نَشَرَ الرَّجُلاَنِ ثَوْبَهُمَا بَيْنَهُمَا، فَلاَ يَتَبَايَعَانِهِ وَلاَ يَطْوِيَانِهِ، وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدِ انْصَرَفَ الرَّجُلُ بِلَبَنِ لِقْحَتِهِ فَلاَ يَطْعَمُهُ، وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَهْوَ يُلِيطُ حَوْضَهُ فَلاَ يَسْقِي فِيهِ، وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدْ رَفَعَ أُكْلَتَهُ إِلَى فِيهِ فَلاَ يَطْعَمُهَا ".
Абу Ҳурайра Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Икки катта гуруҳ жанг қилмагунча — улар орасида катта ўлдириш (қирғин) бўлади, даъволари (мақсадлари) битта — ва ўттизга яқин дажжол-каззоблар (ёлғончилар) чиқмагунча — ҳар бири ўзини Аллаҳнинг Расули деб даъво қилади — ва илм қабз қилинмагунча, зилзилалар кўпаймагунча, замон яқинлашмагунча, фитналар зоҳир бўлмагунча, ҳараж — яъни қатл — кўпаймагунча, сизда мол кўпайиб тошмагунча — то мол эгаси садақасини ким қабул қилиши (ҳақида) ташвишланмагунча, ва уни (кимга) кўрсатса, кўрсатилган киши: ‹Менга унга ҳожат йўқ› демагунча; ва одамлар бинода (баланд қуришда) бир-бирини ўтмагунча (мусобақалашмагунча); ва киши (бошқа) кишининг қабри ёнидан ўтиб: ‹Қаниди, мен унинг ўрнида бўлганимда!› демагунча; ва қуёш ғарбидан чиқмагунча — қиёмат қойм бўлмайди. У чиқиб, одамлар уни кўрганларида, ҳаммаси иймон келтирадилар, лекин ўша пайтда — илгари иймон келтирмаган ёки иймонида яхшилик касб қилмаган — жонга унинг иймони фойда бермайди. Албатта қиёмат — икки киши бир кийимни ораларида ёйиб турган ҳолда — уни сотишмас ва ўрамас (йиғмас) туриб — қойм бўлур. Албатта қиёмат — киши сигирининг сутини олиб келган ҳолда — уни татиб улгурмас туриб — қойм бўлур. Албатта қиёмат — у ўз ҳавзини суваб турган ҳолда — ундан сув ичирмас туриб — қойм бўлур. Албатта қиёмат — киши луқмасини оғзига кўтарган ҳолда — уни еб улгурмас туриб — қойм бўлур."