حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ فِي رَكْبٍ مِنْ قُرَيْشٍ، ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا، فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ. فَذَكَرَ الْحَدِيثَ فَقَالَ لِلتَّرْجُمَانِ قُلْ لَهُ إِنْ كَانَ مَا تَقُولُ حَقًّا فَسَيَمْلِكُ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ.
Абдуллаҳ ибн Аббос (ривоят қилди): Абу Суфён ибн Ҳарб унга хабар бердики, Ҳирақл (Рим қайсари) уни Қурайшдан бир карвон билан (чақириб) юборди, кейин таржимонига: "Уларга айт — мен бундан (Абу Суфёндан) сўрайман, агар у менга ёлғон айтса, уни ёлғонга чиқаринглар" деди. (Абу Суфён) ҳадисни зикр қилди. (Ҳирақл) таржимонига: "Унга айт — агар айтаётганинг ҳақ бўлса, у мана шу икки оёғим (турган) жойга (менинг салтанатимга) эгалик қилади" деди.