حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ ـ هُوَ ابْنُ أَبِي أَيُّوبَ ـ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو عَقِيلٍ، زُهْرَةُ بْنُ مَعْبَدٍ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ هِشَامٍ، وَكَانَ، قَدْ أَدْرَكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَذَهَبَتْ بِهِ أُمُّهُ زَيْنَبُ ابْنَةُ حُمَيْدٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَايِعْهُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هُوَ صَغِيرٌ " فَمَسَحَ رَأْسَهُ وَدَعَا لَهُ، وَكَانَ يُضَحِّي بِالشَّاةِ الْوَاحِدَةِ عَنْ جَمِيعِ أَهْلِهِ.
Абдуллаҳ ибн Ҳишам — у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етишган (кўрган) — (ривоят қилди): Онаси Зайнаб бинти Ҳумайд уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига олиб борди ва: "Эй Расулуллаҳ, унга байъат қил" деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "У кичик" деди ва бошини сийпалаб, унга дуо қилди. У (Абдуллаҳ) ўз аҳли(оиласи)нинг ҳаммаси номидан битта қўй билан қурбонлик қилар эди.