حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ، عَنْ حَبِيبٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَبَّيْنَا بِالْحَجِّ وَقَدِمْنَا مَكَّةَ لأَرْبَعٍ خَلَوْنَ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ، فَأَمَرَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ نَطُوفَ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، وَأَنْ نَجْعَلَهَا عُمْرَةً وَلْنَحِلَّ، إِلاَّ مَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْىٌ قَالَ وَلَمْ يَكُنْ مَعَ أَحَدٍ مِنَّا هَدْىٌ غَيْرَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَطَلْحَةَ، وَجَاءَ عَلِيٌّ مِنَ الْيَمَنِ مَعَهُ الْهَدْىُ فَقَالَ أَهْلَلْتُ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا نَنْطَلِقُ إِلَى مِنًى وَذَكَرُ أَحَدِنَا يَقْطُرُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لَوِ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أَهْدَيْتُ، وَلَوْلاَ أَنَّ مَعِي الْهَدْىَ لَحَلَلْتُ ". قَالَ وَلَقِيَهُ سُرَاقَةُ وَهْوَ يَرْمِي جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَنَا هَذِهِ خَاصَّةً قَالَ " لاَ بَلْ لأَبَدٍ ". قَالَ وَكَانَتْ عَائِشَةُ قَدِمَتْ مَكَّةَ وَهْىَ حَائِضٌ، فَأَمَرَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ تَنْسُكَ الْمَنَاسِكَ كُلَّهَا، غَيْرَ أَنَّهَا لاَ تَطُوفُ وَلاَ تُصَلِّي حَتَّى تَطْهُرَ، فَلَمَّا نَزَلُوا الْبَطْحَاءَ قَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَنْطَلِقُونَ بِحَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ وَأَنْطَلِقُ بِحَجَّةٍ. قَالَ ثُمَّ أَمَرَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ أَنْ يَنْطَلِقَ مَعَهَا إِلَى التَّنْعِيمِ، فَاعْتَمَرَتْ عُمْرَةً فِي ذِي الْحَجَّةِ بَعْدَ أَيَّامِ الْحَجِّ.
Жобир ибн Абдуллаҳ айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга эдик, ҳажга талбия айтдик ва Маккага Зулҳижжанинг тўртинчи куни келдик. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга Байтни ва Сафо-Марвани тавоф қилишни, уни умрага айлантиришни ва (иҳромдан) чиқишни буюрди — янида ҳадий бўлганлардан бошқа. Биздан ҳеч кимда ҳадий йўқ эди — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва Талҳадан бошқа. Али Ямандан — янида ҳадий билан — келди ва: "Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) талбия айтган(ният) билан иҳромга кирдим" деди. (Баъзилар): "Бизлар Минога — биримизнинг закари (жинсий аъзоси) (янги жимўдан) томиб турган ҳолда — борамизми?" дедилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Агар мен ишимнинг олдини — кейин билганимдек — билганимда эди, ҳадий келтирмас эдим; янимда ҳадий бўлмаганида, мен ҳам (иҳромдан) чиқар эдим" деди. (Жобир:) Сурақа унга — у Ақаба жамрасини отаётганида — йўлиқди ва: "Эй Расулуллаҳ, бу (мутъа) бизга хосми (фақат шу йилми)?" деди. У: "Йўқ, балки абадга" деди. Оиша Маккага — ҳайз ҳолда — келган эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга барча манасикларни адо этишни буюрди — фақат у тавоф қилмасин ва — пок бўлгунча — намоз ўқимасин. Улар Батҳога тушгач, Оиша: "Эй Расулуллаҳ, сизлар ҳаж ва умра билан қайтасиз-у, мен (фақат) ҳаж билан қайтаманми?" деди. (Набий) Абдураҳмон ибн Абу Бакр ал-Сиддиқга уни Танъимга олиб боришни буюрди. У Зулҳижжада — ҳаж кунларидан кейин — умра қилди.