حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي حَرْثٍ بِالْمَدِينَةِ، وَهْوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى عَسِيبٍ، فَمَرَّ بِنَفَرٍ مِنَ الْيَهُودِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ سَلُوهُ عَنِ الرُّوحِ. وَقَالَ بَعْضُهُمْ لاَ تَسْأَلُوهُ لاَ يُسْمِعْكُمْ مَا تَكْرَهُونَ. فَقَامُوا إِلَيْهِ فَقَالُوا يَا أَبَا الْقَاسِمِ حَدِّثْنَا عَنِ الرُّوحِ. فَقَامَ سَاعَةً يَنْظُرُ فَعَرَفْتُ أَنَّهُ يُوحَى إِلَيْهِ، فَتَأَخَّرْتُ عَنْهُ حَتَّى صَعِدَ الْوَحْىُ، ثُمَّ قَالَ {وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي}.
Ибн Масъуд (розияллаҳу анҳу) айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Мадинадаги бир экинзорда эдим — у хурмо шохига таяниб турган эди. У яҳудийлардан бир тўда янидан ўтди. Улардан баъзилари: "Ундан руҳ ҳақида сўранглар" деди, баъзилари: "Сўраманглар, у сизларга ёқтирмайдиган (жавоб)ни эшиттирмасин" деди. Улар унга туриб: "Эй Абул Қосим, бизга руҳ ҳақида айт" дедилар. У бир оз турди, (осмонга) қараб — мен унга ваҳий қилинаётганини англади ва ундан четланди, то ваҳий кўтарилгунча — кейин: «Сендан руҳ ҳақида сўрайдилар; айт: руҳ — Роббимнинг ишидир» (оятни) ўқиди.