حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ عَبْدِ الْوَاحِدِ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ بَيْنَا أَنَا أَمْشِي، مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ حَرْثِ الْمَدِينَةِ وَهْوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى عَسِيبٍ مَعَهُ، فَمَرَرْنَا عَلَى نَفَرٍ مِنَ الْيَهُودِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ سَلُوهُ عَنِ الرُّوحِ. فَقَالَ بَعْضُهُمْ لاَ تَسْأَلُوهُ أَنْ يَجِيءَ فِيهِ بِشَىْءٍ تَكْرَهُونَهُ. فَقَالَ بَعْضُهُمْ لَنَسْأَلَنَّهُ. فَقَامَ إِلَيْهِ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَقَالَ يَا أَبَا الْقَاسِمِ مَا الرُّوحُ فَسَكَتَ عَنْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَعَلِمْتُ أَنَّهُ يُوحَى إِلَيْهِ فَقَالَ {وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتُوا مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَلِيلاً}. قَالَ الأَعْمَشُ هَكَذَا فِي قِرِاءَتِنَا.
Абдуллаҳ (ибн Масъуд) айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Мадинадаги бир экинзорда юрар эдим — у ўзи билан бирга хурмо шохига таяниб турар эди. Биз яҳудийлардан бир тўда янидан ўтдик. Улардан баъзилари бошқасига: "Ундан руҳ ҳақида сўранглар" деди, баъзилари: "Ундан сўраманглар — у бу ҳақда сиз ёқтирмайдиган бирор нарса келтирмасин" деди. Баъзилари: "Биз албатта ундан сўраймиз" деди. Улардан бир киши унга туриб: "Эй Абул Қосим, руҳ нима?" деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ундан (жавобни) жим қолди (сукут қилди), мен у ваҳий қабул қилаётганини билдим ва: «Сендан руҳ ҳақида сўрайдилар; айт: руҳ — Роббимнинг ишидир; сизларга илмдан фақат оз (нарса) берилган» (оятни) ўқиди. Аъмаш: "Бизнинг қироатимизда шундай" деди.