1207-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Масжидлар китоби
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ كَثِيرٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَبَعَثَنِي فِي حَاجَةٍ فَرَجَعْتُ وَهُوَ يُصَلِّي عَلَى رَاحِلَتِهِ وَوَجْهُهُ عَلَى غَيْرِ الْقِبْلَةِ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ " إِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرُدَّ عَلَيْكَ إِلاَّ أَنِّي كُنْتُ أُصَلِّي " .
Жобир айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан эдик; у мени бир ҳожатга юборди; мен қайтдим — у ўз уловида намоз ўқияпти эди, юзи қибладан бошқа томонда; мен унга салом бердим, лекин у менга (саломни) қайтармади. (Намозни) тугатганида: "Сенга (саломни) қайтаришдан фақат мен намоз ўқиётганлигим тўсди" деди.