حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، - هُوَ ابْنُ إِسْمَاعِيلَ - عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي عَتِيقٍ، قَالَ تَحَدَّثْتُ أَنَا وَالْقَاسِمُ، عِنْدَ عَائِشَةَ - رضى الله عنها - حَدِيثًا وَكَانَ الْقَاسِمُ رَجُلاً لَحَّانَةً وَكَانَ لأُمِّ وَلَدٍ فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ مَا لَكَ لاَ تَحَدَّثُ كَمَا يَتَحَدَّثُ ابْنُ أَخِي هَذَا أَمَا إِنِّي قَدْ عَلِمْتُ مِنْ أَيْنَ أُتِيتَ . هَذَا أَدَّبَتْهُ أُمُّهُ وَأَنْتَ أَدَّبَتْكَ أُمُّكَ - قَالَ - فَغَضِبَ الْقَاسِمُ وَأَضَبَّ عَلَيْهَا فَلَمَّا رَأَى مَائِدَةَ عَائِشَةَ قَدْ أُتِيَ بِهَا قَامَ . قَالَتْ أَيْنَ قَالَ أُصَلِّي . قَالَتِ اجْلِسْ . قَالَ إِنِّي أُصَلِّي . قَالَتِ اجْلِسْ غُدَرُ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ صَلاَةَ بِحَضْرَةِ الطَّعَامِ وَلاَ وَهُوَ يُدَافِعُهُ الأَخْبَثَانِ " .
Ибн Абу Атиқ айтди: Мен ва Қосим Оиша (розияллаҳу анҳо)нинг янида бир ҳадис сўзлашди; Қосим — (сўзда) хато кўп қиладиган (тил бузадиган) киши эди ва у умм валад (чўрининг боласи)дан (туғилган) эди. Оиша унга: "Сенга нима бўлди — мана шу жияним сўзлагандек сўзламайсан? Огоҳ бўлки, мен сен қаердан (шундай) қилинганингни (хатонгни қаердан олганингни) билдим: бу(нинг)ни онаси (яхши) адаб(-тарбия) қилди, сени эса онанг адаб қилди" деди. (Равий:) Қосим ғазабланди ва унга (ичида) ғаш (кек) сақлади. У Оишанинг дастурхони келтирилганини кўрганида (туришга) турди. У: "Қаерга?" деди. У: "Намоз ўқийман" деди. У: "Ўтир" деди. У: "Мен намоз ўқийман" деди. У: "Ўтир, эй аҳдбузар! Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Таом ҳозир бўлганида намоз (дуруст) эмас; ва у (киши) — икки нажас (кичик-катта ҳожат) уни сиқиб (қистаб) турган пайтда (ҳам) (намоз дуруст) эмас› деганини эшитдим" деди.