وَحَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ، صَاحِبِ الزِّيَادِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ قَالَ لِمُؤَذِّنِهِ فِي يَوْمٍ مَطِيرٍ إِذَا قُلْتَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ فَلاَ تَقُلْ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ قُلْ صَلُّوا فِي بُيُوتِكُمْ - قَالَ - فَكَأَنَّ النَّاسَ اسْتَنْكَرُوا ذَاكَ فَقَالَ أَتَعْجَبُونَ مِنْ ذَا قَدْ فَعَلَ ذَا مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنِّي إِنَّ الْجُمُعَةَ عَزْمَةٌ وَإِنِّي كَرِهْتُ أَنْ أُحْرِجَكُمْ فَتَمْشُوا فِي الطِّينِ وَالدَّحْضِ .
Абдуллаҳ ибн Аббос (ривоят қилди)ки: У ёмғирли бир кунда ўз муаззинига: «‹Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳ, ашҳаду анна Муҳаммадан Расулуллаҳ› деганингда, ‹Ҳайя алас-салаҳ› дема; ‹Уйларингизда намоз ўқинглар› де» деди. Бас гўё одамлар буни инкор қилдилар (ғалати кўрдилар). У: «Бундан ҳайрон бўляпсизми? Буни мендан кўра яхшироқ (киши — Набий) қилган эди. Албатта жума — қатъий (важиб)дир; мен сизларни машаққатга солишни — лой ва сирпанчиқда юришингизни — ёқтирмадим» деди.