حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى الْعَنَزِيُّ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَوْنِ، بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ عَنِ الْمُنْذِرِ بْنِ جَرِيرٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي صَدْرِ النَّهَارِ قَالَ فَجَاءَهُ قَوْمٌ حُفَاةٌ عُرَاةٌ مُجْتَابِي النِّمَارِ أَوِ الْعَبَاءِ مُتَقَلِّدِي السُّيُوفِ عَامَّتُهُمْ مِنْ مُضَرَ بَلْ كُلُّهُمْ مِنْ مُضَرَ فَتَمَعَّرَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَا رَأَى بِهِمْ مِنَ الْفَاقَةِ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ فَأَمَرَ بِلاَلاً فَأَذَّنَ وَأَقَامَ فَصَلَّى ثُمَّ خَطَبَ فَقَالَ " { يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ} إِلَى آخِرِ الآيَةِ { إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلَيْكُمْ رَقِيبًا} وَالآيَةَ الَّتِي فِي الْحَشْرِ { اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ} تَصَدَّقَ رَجُلٌ مِنْ دِينَارِهِ مِنْ دِرْهَمِهِ مِنْ ثَوْبِهِ مِنْ صَاعِ بُرِّهِ مِنْ صَاعِ تَمْرِهِ - حَتَّى قَالَ - وَلَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ " . قَالَ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ بِصُرَّةٍ كَادَتْ كَفُّهُ تَعْجِزُ عَنْهَا بَلْ قَدْ عَجَزَتْ - قَالَ - ثُمَّ تَتَابَعَ النَّاسُ حَتَّى رَأَيْتُ كَوْمَيْنِ مِنْ طَعَامٍ وَثِيَابٍ حَتَّى رَأَيْتُ وَجْهَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَهَلَّلُ كَأَنَّهُ مُذْهَبَةٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ سَنَّ فِي الإِسْلاَمِ سُنَّةً حَسَنَةً فَلَهُ أَجْرُهَا وَأَجْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا بَعْدَهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ أُجُورِهِمْ شَىْءٌ وَمَنْ سَنَّ فِي الإِسْلاَمِ سُنَّةً سَيِّئَةً كَانَ عَلَيْهِ وِزْرُهَا وَوِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا مِنْ بَعْدِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ أَوْزَارِهِمْ شَىْءٌ " .
Жарир(нинг ўғли Мунзир) отасидан айтди: Биз куннинг аввалида (пешиндан олдин) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида эдик. Бас унга бир қавм — ялангоёқ, яланғоч, қоплон териси ёки або киймиб олган, қиличларини тақиб олган — келди; уларнинг кўпчилиги (балки ҳаммаси) Музар (қабиласи)дан эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзи — уларда кўрган муҳтожлик (фақирлик)дан — ўзгарди (қорайди). Бас у (уйга) кирди, кейин чиқди ва Билолга буюрди — у азон айтди ва иқомат қилди; (Набий) намоз ўқиди, кейин хутба қилди ва: «{Эй одамлар, сизларни бир жондан яратган Роббингиздан қўрқинглар...} — оятнинг охиригача — {албатта Аллаҳ сизлар устида назоратчи бўлган}; ва Ҳашр(сурас)ида(ги) оят: {Аллаҳдан қўрқинглар; ва ҳар бир жон эртанги кун учун нима тақдим қилганини кўрсин; ва Аллаҳдан қўрқинглар} деди. Киши ўз диноридан, дирҳамидан, кийимидан, буғдойининг сўидан, хурмосининг сўидан садақа қилсин — ҳатто: ‹гарчи бир бўлак хурмо билан бўлса ҳам› дегунига қадар» деди. Бас Ансордан бир киши — кафти кўтаролмас даражадаги (балки кўтаролмаган) бир ҳамён (пул) билан — келди; кейин одамлар кетма-кет (садақа қилиб) келдилар, то мен таом ва кийимлардан икки уюм (тўда)ни кўрдим; ҳатто Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзи — гўё у тилла сувидан юритилгандек — ярқираб турганини кўрдим. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким исломда яхши суннат (йўл) бошласа, унга унинг ажри ва ундан кейин у билан амал қилганларнинг ажри (ҳам) бор — уларнинг ажрларидан ҳеч нарса камаймаган ҳолда; ва ким исломда ёмон суннат бошласа, унга унинг ваболи (гуноҳи) ва ундан кейин у билан амал қилганларнинг ваболи (ҳам) бор — уларнинг ваболларидан ҳеч нарса камаймаган ҳолда» деди.