حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّ أَبَا يُونُسَ، مَوْلَى أَبِي هُرَيْرَةَ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " إِنِّي لأَنْقَلِبُ إِلَى أَهْلِي فَأَجِدُ التَّمْرَةَ سَاقِطَةً عَلَى فِرَاشِي ثُمَّ أَرْفَعُهَا لآكُلَهَا ثُمَّ أَخْشَى أَنْ تَكُونَ صَدَقَةً فَأُلْقِيهَا " .
Абу Ҳурайра, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди)ки: У: «Албатта мен ўз аҳлимга қайтаман ва тўшагимга — ёки: уйимда — тушиб ётган бир дона хурмони топаман, кейин уни егани оламан; кейин унинг садақа — ёки: садақадан — бўлишидан қўрқиб, уни ташлаб юбораман.» деди.