وَحَدَّثَنَا صَالِحُ بْنُ مِسْمَارٍ السُّلَمِيُّ، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ يَحْيَى، بْنِ أَبِي كَثِيرٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي قَتَادَةَ، قَالَ انْطَلَقَ أَبِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ فَأَحْرَمَ أَصْحَابُهُ وَلَمْ يُحْرِمْ وَحُدِّثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ عَدُوًّا بِغَيْقَةَ فَانْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - فَبَيْنَمَا أَنَا مَعَ أَصْحَابِهِ يَضْحَكُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ إِذْ نَظَرْتُ فَإِذَا أَنَا بِحِمَارِ وَحْشٍ فَحَمَلْتُ عَلَيْهِ فَطَعَنْتُهُ فَأَثْبَتُّهُ فَاسْتَعَنْتُهُمْ فَأَبَوْا أَنْ يُعِينُونِي فَأَكَلْنَا مِنْ لَحْمِهِ وَخَشِينَا أَنْ نُقْتَطَعَ فَانْطَلَقْتُ أَطْلُبُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُرَفِّعُ فَرَسِي شَأْوًا وَأَسِيرُ شَأْوًا فَلَقِيتُ رَجُلاً مِنْ بَنِي غِفَارٍ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ فَقُلْتُ أَيْنَ لَقِيتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ تَرَكْتُهُ بِتِعْهِنَ وَهُوَ قَائِلٌ السُّقْيَا فَلَحِقْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَصْحَابَكَ يَقْرَءُونَ عَلَيْكَ السَّلاَمَ وَرَحْمَةَ اللَّهِ وَإِنَّهُمْ قَدْ خَشُوا أَنْ يُقْتَطَعُوا دُونَكَ انْتَظِرْهُمْ . فَانْتَظَرَهُمْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَدْتُ وَمَعِي مِنْهُ فَاضِلَةٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِلْقَوْمِ " كُلُوا " . وَهُمْ مُحْرِمُونَ .
Абдуллаҳ ибн Абу Қатода айтди: Отам Ҳудайбия йили Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан жўнади; бас ашоблари эҳром боғлади, у эса эҳром боғламади. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га «Ғайқада душман бор» дейилди; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (ўша томонга) жўнади. (Абу Қатода:) Мен унинг ашоблари билан бирга эдим — улар бир-бирига (қараб) кулар эди — ногаҳон мен қарадим ва ўзимни бир ёввойи эшак (олдида) кўрдим. Мен унга ҳужум қилдим ва уни санчдим ҳамда уни (жойида) қолдирдим (ўлдирдим). Мен улардан ёрдам сўрадим, улар менга ёрдам беришни рад қилди. Бас биз унинг гўштидан едик ва (қўшиндан) узилиб қолишдан қўрқди к. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни қидириб жўнадим — отимни гоҳ чоптирар, гоҳ (оддий) юрар эдим. Бас кечанинг қоқ ярмида Бану Ғифордан бир кишини учратдим ва: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни қаёқда учратдинг?» дедим. У: «Уни Тиъҳинда қолдирдим — у Суқёда қайлула (пешин уйқуси) қилмоқчи эди» деди. Бас мен унга етдим ва: «Эй Расулуллаҳ, ашобларинг сенга салом ва Аллаҳнинг раҳматини йўллайди; ва улар сендан узилиб қолишдан қўрқди — уларни кут» дедим. Бас у уларни кутди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, мен ов қилдим, менда ундан ортиқ (гўшт) бор» дедим. Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қавмга: «Енглар» деди — улар муҳрим ҳолда.