حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، عَنْ عَبْدِ، اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَافَرَ يَتَعَوَّذُ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَالْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ وَدَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَسُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الأَهْلِ وَالْمَالِ.
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Улайя Осим ал-Аҳвалдан, у Абдуллаҳ ибн Саржисдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сафар қилганда сафар машаққатидан, қайтишдаги кўнгилсизликдан, (яхши) ҳолатдан кейин (ёмонга) ўзгаришдан, мазлумнинг (қарғиш) дуосидан ва оила ҳамда молда ёмон манзарадан паноҳ тиларди.