وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنِ الرَّبِيعِ بْنِ سَبْرَةَ الْجُهَنِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، سَبْرَةَ أَنَّهُ قَالَ أَذِنَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْمُتْعَةِ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَرَجُلٌ إِلَى امْرَأَةٍ مِنْ بَنِي عَامِرٍ كَأَنَّهَا بَكْرَةٌ عَيْطَاءُ فَعَرَضْنَا عَلَيْهَا أَنْفُسَنَا فَقَالَتْ مَا تُعْطِي فَقُلْتُ رِدَائِي . وَقَالَ صَاحِبِي رِدَائِي . وَكَانَ رِدَاءُ صَاحِبِي أَجْوَدَ مِنْ رِدَائِي وَ كُنْتُ أَشَبَّ مِنْهُ فَإِذَا نَظَرَتْ إِلَى رِدَاءِ صَاحِبِي أَعْجَبَهَا وَإِذَا نَظَرَتْ إِلَىَّ أَعْجَبْتُهَا ثُمَّ قَالَتْ أَنْتَ وَرِدَاؤُكَ يَكْفِينِي . فَمَكَثْتُ مَعَهَا ثَلاَثًا ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ كَانَ عِنْدَهُ شَىْءٌ مِنْ هَذِهِ النِّسَاءِ الَّتِي يَتَمَتَّعُ فَلْيُخَلِّ سَبِيلَهَا " .
Ва бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Лайс ар-Робиъ ибн Сабра ал-Жуҳанийдан, у отаси Сабрадан ривоят қилдики, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга мутъага рухсат берди. Шунда мен ва бир киши Бану Омирдан бўлган бир аёлнинг олдига бордик — у гўё бўйи чўзиқ гўзал ёш (туя каби) эди. Биз унга ўзимизни таклиф қилдик. У: «Нима берасан?» деди. Мен: «Ридоимни» дедим. Шеригим: «Ридоимни» деди. Шеригимнинг ридоси менинг ридоимдан яхшироқ эди, мен эса ундан ёшроқ эдим. У шеригимнинг ридосига қараганда у (ридо) унга ёқар, менга қараганда мен унга ёқардим. Сўнг у: «Сен ва ридоинг менга кифоя» деди. Мен у билан уч (кун) қолдим, сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Кимнинг олдида мутъа қилаётган бу аёллардан бири бўлса, унинг йўлини бўшатсин (қўйиб юборсин)» деди.