وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ الرَّبِيعِ بْنِ سَبْرَةَ بْنِ مَعْبَدٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي رَبِيعَ بْنَ سَبْرَةَ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، سَبْرَةَ بْنِ مَعْبَدٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ فَتْحِ مَكَّةَ أَمَرَ أَصْحَابَهُ بِالتَّمَتُّعِ مِنَ النِّسَاءِ - قَالَ - فَخَرَجْتُ أَنَا وَصَاحِبٌ لِي مِنْ بَنِي سُلَيْمٍ حَتَّى وَجَدْنَا جَارِيَةً مِنْ بَنِي عَامِرٍ كَأَنَّهَا بَكْرَةٌ عَيْطَاءُ فَخَطَبْنَاهَا إِلَى نَفْسِهَا وَعَرَضْنَا عَلَيْهَا بُرْدَيْنَا فَجَعَلَتْ تَنْظُرُ فَتَرَانِي أَجْمَلَ مِنْ صَاحِبِي وَتَرَى بُرْدَ صَاحِبِي أَحْسَنَ مِنْ بُرْدِي فَآمَرَتْ نَفْسَهَا سَاعَةً ثُمَّ اخْتَارَتْنِي عَلَى صَاحِبِي فَكُنَّ مَعَنَا ثَلاَثًا ثُمَّ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِفِرَاقِهِنَّ .
Ва бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абдулазиз ибн ар-Робиъ ибн Сабра ибн Маъбад хабар берди, у деди: Мен отам Робиъ ибн Сабрани отаси Сабра ибн Маъбаддан ривоят қилаётганини эшитдим: Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Макка фатҳи йили шерикларига аёллардан таматтуъ қилишни буюрди. (Сабра) деди: Шунда мен ва Бану Сулаймдан бўлган бир шеригим чиқдик, ҳатто Бану Омирдан бўлган бир чўрини топдик — у гўё бўйи чўзиқ гўзал ёш (туя каби) эди. Биз унга ўзимизга (мутъа) совчилик қилдик ва унга икки бурдимизни таклиф қилдик. У қарай бошлади: мени шеригимдан кўра гўзалроқ кўрар, шеригимнинг бурдини эса менинг бурдимдан яхшироқ кўрарди. У бир муддат ўзича ўйлаб, сўнг мени шеригимдан афзал кўрди. Улар (аёллар) биз билан уч (кун) бўлдилар, сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни улардан ажралишга буюрди.