حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ يَسْتَحِقُّ بِهَا مَالاً هُوَ فِيهَا فَاجِرٌ لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ . ثُمَّ ذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ الأَعْمَشِ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ كَانَتْ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ خُصُومَةٌ فِي بِئْرٍ فَاخْتَصَمْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " شَاهِدَاكَ أَوْ يَمِينُهُ " .
Абдуллаҳ (ибн Масъуд) айтди: "Ким — у билан бир молни (ноҳақ) ҳақли олиш учун — фожир бўла туриб қасам ичса, у Аллаҳга, У ундан ғазабли ҳолда, йўлиқади" — кейин Аъмаш ҳадиси каби зикр қилди; фақат у: "Мен билан бир киши орасида бир қудуқ (ҳақида) жанжал бор эди; биз уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га даъволашди. У: ‹Икки гувоҳинг ёки унинг қасами› деди" деди.