حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ الْقَوَارِيرِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، قَالَ كُنْتُ بِالشَّامِ فِي حَلْقَةٍ فِيهَا مُسْلِمُ بْنُ يَسَارٍ فَجَاءَ أَبُو الأَشْعَثِ قَالَ قَالُوا أَبُو الأَشْعَثِ أَبُو الأَشْعَثِ . فَجَلَسَ فَقُلْتُ لَهُ حَدِّثْ أَخَانَا حَدِيثَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ . قَالَ نَعَمْ غَزَوْنَا غَزَاةً وَعَلَى النَّاسِ مُعَاوِيَةُ فَغَنِمْنَا غَنَائِمَ كَثِيرَةً فَكَانَ فِيمَا غَنِمْنَا آنِيَةٌ مِنْ فِضَّةٍ فَأَمَرَ مُعَاوِيَةُ رَجُلاً أَنْ يَبِيعَهَا فِي أَعْطِيَاتِ النَّاسِ فَتَسَارَعَ النَّاسُ فِي ذَلِكَ فَبَلَغَ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ فَقَامَ فَقَالَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ بَيْعِ الذَّهَبِ بِالذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ بِالْفِضَّةِ وَالْبُرِّ بِالْبُرِّ وَالشَّعِيرِ بِالشَّعِيرِ وَالتَّمْرِ بِالتَّمْرِ وَالْمِلْحِ بِالْمِلْحِ إِلاَّ سَوَاءً بِسَوَاءٍ عَيْنًا بِعَيْنٍ فَمَنْ زَادَ أَوِ ازْدَادَ فَقَدْ أَرْبَى . فَرَدَّ النَّاسُ مَا أَخَذُوا فَبَلَغَ ذَلِكَ مُعَاوِيَةَ فَقَامَ خَطِيبًا فَقَالَ أَلاَ مَا بَالُ رِجَالٍ يَتَحَدَّثُونَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَادِيثَ قَدْ كُنَّا نَشْهَدُهُ وَنَصْحَبُهُ فَلَمْ نَسْمَعْهَا مِنْهُ . فَقَامَ عُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ فَأَعَادَ الْقِصَّةَ ثُمَّ قَالَ لَنُحَدِّثَنَّ بِمَا سَمِعْنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِنْ كَرِهَ مُعَاوِيَةُ - أَوْ قَالَ وَإِنْ رَغِمَ - مَا أُبَالِي أَنْ لاَ أَصْحَبَهُ فِي جُنْدِهِ لَيْلَةً سَوْدَاءَ . قَالَ حَمَّادٌ هَذَا أَوْ نَحْوَهُ.
Бизга Убайдуллаҳ ибн Умар ал-Қаворирий ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд Айюбдан, у Абу Қилобадан ривоят қилди. У деди: Мен Шомда бир ҳалқада эдим, унда Муслим ибн Ясор ҳам бор эди. Шунда Абул-Ашъас келди. У деди: Улар: «Абул-Ашъас, Абул-Ашъас» дедилар. Шунда у ўтирди. Мен унга: «Биродаримизга Убода ибн ас-Сомитнинг ҳадисини ривоят қилиб бер» дедим. У деди: «Ҳа. Биз бир ғазотга чиқдик, одамларга Муовия бошлиқ эди. Биз кўп ўлжалар олдик. Олганларимиз орасида кумушдан бўлган бир идиш ҳам бор эди. Муовия бир кишига уни одамларнинг маошларига (бўлиб бериш учун) сотишни буюрди. Шунда одамлар бунга шошилдилар. Бу Убода ибн ас-Сомитга етди. У туриб деди: ‹Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олтинни олтинга, кумушни кумушга, буғдойни буғдойга, арпани арпага, хурмони хурмога, тузни тузга — баравар-баб-баравар, айнан-баб-айнан бўлмаса — сотишдан қайтарганини эшитдим. Ким ортиқча берса ёки ортиқча олса, у рибо қилибди›. Шунда одамлар олганларини қайтардилар. Бу Муовияга етди. У хатиб бўлиб туриб деди: ‹Огоҳ бўлинглар, баъзи кишиларга нима бўлдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан биз унинг ҳузурида бўлган ва унга ҳамроҳ бўлганимиз ҳолда ундан эшитмаган ҳадисларни ривоят қиладилар?› Шунда Убода ибн ас-Сомит туриб, қиссани қайтадан айтиб, сўнг деди: ‹Албатта биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитганимизни ривоят қиламиз, Муовия ёқтирмаса ҳам — ёки у: хуноб бўлса ҳам, деди. Бир қора кечада ҳам унинг лашкарида унга ҳамроҳ бўлмасликдан парво қилмайман›». Ҳаммод деди: «Бу ёки шунга ўхшаш».