4220-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Васият китоби
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَجُلاً، قَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّ أُمِّيَ افْتُلِتَتْ نَفْسُهَا وَإِنِّي أَظُنُّهَا لَوْ تَكَلَّمَتْ تَصَدَّقَتْ فَلِيَ أَجْرٌ أَنْ أَتَصَدَّقَ عَنْهَا قَالَ " نَعَمْ " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Саъийд Ҳишом ибн Урвадан ривоят қилди, менга отам хабар берди, Оишадан: бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: «Онамнинг жони тўсатдан олинди, мен ўйлайманки, агар гапира олганида садақа қиларди. Мен унинг номидан садақа қилсам, менга ажр бўладими?» - деди. У: «Ҳа», - дедилар.