حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا عَطَاءٌ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَعْلَى ابْنِ، مُنْيَةَ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ وَقَدْ عَضَّ يَدَ رَجُلٍ فَانْتَزَعَ يَدَهُ فَسَقَطَتْ ثَنِيَّتَاهُ - يَعْنِي الَّذِي عَضَّهُ - قَالَ فَأَبْطَلَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " أَرَدْتَ أَنْ تَقْضَمَهُ كَمَا يَقْضَمُ الْفَحْلُ " .
Бизга Шайбон ибн Фарруҳ ривоят қилди, бизга Ҳаммом ривоят қилди, бизга Ато Сафвон ибн Яъло ибн Мунядан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига бир киши келди, у бошқа бир кишининг қўлини тишлаган эди, у эса қўлини тортиб олди, шунда — тишлаган кишининг, яъни — икки олдинги тиши тушиб кетди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни бекор қилди ва: «Уни нар туя чайнаганидек чайнамоқчи бўлдингми?», деди.