وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ، يَقُولُ بِصِفِّينَ أَيُّهَا النَّاسُ اتَّهِمُوا رَأْيَكُمْ وَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُنِي يَوْمَ أَبِي جَنْدَلٍ وَلَوْ أَنِّي أَسْتَطِيعُ أَنْ أَرُدَّ أَمْرَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَرَدَدْتُهُ وَاللَّهِ مَا وَضَعْنَا سُيُوفَنَا عَلَى عَوَاتِقِنَا إِلَى أَمْرٍ قَطُّ إِلاَّ أَسْهَلْنَ بِنَا إِلَى أَمْرٍ نَعْرِفُهُ إِلاَّ أَمْرَكُمْ هَذَا . لَمْ يَذْكُرِ ابْنُ نُمَيْرٍ إِلَى أَمْرٍ قَطُّ .
Бизга Абу Курайб Муҳаммад ибн ал-Ало ва Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилдилар, улар: бизга Абу Муъовия ал-Аъмашдан, у Шақийқдан ривоят қилди, у деди: «Саҳл ибн Ҳунайнни Сиффинда шундай деганини эшитдим: Эй одамлар, ўз фикрингизни айбланглар. Аллаҳга қасамки, мен ўзимни Абу Жандал куни кўрдим. Агар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг амрини рад қила олганимда, албатта рад қилардим. Аллаҳга қасамки, биз қиличларимизни елкаларимизга (уруш учун) қўймадик, мабодо бир иш (қийинчилик) юз берса, улар бизни биз биладиган (енгил) ишга олиб чиқардилар — фақат мана шу ишингиз бундан мустасно». Ибн Нумайр ‹бир иш ҳеч қачон› (жумласини) зикр қилмади.