حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا أَبُو حَمْزَةَ، سَمِعْتُ الأَعْمَشَ، قَالَ سَأَلْتُ أَبَا وَائِلٍ هَلْ شَهِدْتَ صِفِّينَ قَالَ نَعَمْ. فَسَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ، يَقُولُ ح وَحَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ قَالَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّهِمُوا رَأْيَكُمْ عَلَى دِينِكُمْ، لَقَدْ رَأَيْتُنِي يَوْمَ أَبِي جَنْدَلٍ وَلَوْ أَسْتَطِيعُ أَنَّ أَرُدَّ أَمْرَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَرَدَدْتُهُ، وَمَا وَضَعْنَا سُيُوفَنَا عَلَى عَوَاتِقِنَا إِلَى أَمْرٍ يُفْظِعُنَا إِلاَّ أَسْهَلْنَ بِنَا إِلَى أَمْرٍ نَعْرِفُهُ غَيْرَ هَذَا الأَمْرِ. قَالَ وَقَالَ أَبُو وَائِلٍ شَهِدْتُ صِفِّينَ وَبِئْسَتْ صِفُّونَ.
Абу Воил айтди: Саҳл ибн Ҳунайф: "Эй одамлар, ўз дийнингиз ҳақида ўз рейингизни (фикрингизни) айбланглар (унга тўлиқ ишонманг). Мен ўзимни Абу Жандал куни (Ҳудайбияда) кўрдим — агар мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ишини (сулҳини) рад эта олсам, уни рад этар эдим (шунчалик оғир туюлган эди). Биз қиличларимизни елкаларимизга қўйган ҳар бир оғир (қўрқинчли) иш(жанг)да — улар бизни биз танийдиган бир ишга (енгилликка) олиб чиқмас (осон қилмас) эди — бу ишдан бошқа (яъни бу фитна жангида йўл равшан эмас)" деди. Абу Воил: "Мен Сиффинда ҳозир бўлдим — Сиффун нима ёмон (жой) эди" деди.