حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَابِقٍ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ مِغْوَلٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا حَصِينٍ، قَالَ قَالَ أَبُو وَائِلٍ لَمَّا قَدِمَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ مِنْ صِفِّينَ أَتَيْنَاهُ نَسْتَخْبِرُهُ فَقَالَ اتَّهِمُوا الرَّأْىَ، فَلَقَدْ رَأَيْتُنِي يَوْمَ أَبِي جَنْدَلٍ وَلَوْ أَسْتَطِيعُ أَنْ أَرُدَّ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمْرَهُ لَرَدَدْتُ، وَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ، وَمَا وَضَعْنَا أَسْيَافَنَا عَلَى عَوَاتِقِنَا لأَمْرٍ يُفْظِعُنَا إِلاَّ أَسْهَلْنَ بِنَا إِلَى أَمْرٍ نَعْرِفُهُ قَبْلَ هَذَا الأَمْرِ، مَا نَسُدُّ مِنْهَا خُصْمًا إِلاَّ انْفَجَرَ عَلَيْنَا خُصْمٌ مَا نَدْرِي كَيْفَ نَأْتِي لَهُ.
ал-Ҳасан ибн Ишоқ бизга айтди, Муҳаммад ибн Собиқ бизга айтди, Молик ибн Миғвал бизга айтди, деди: Мен Абу Ҳасиндан эшитдим, деди: Абу Воил айтди: Саҳл ибн Ҳунайф Сиффиндан келганда, биз унинг олдига хабар олгани келдик. У деди: «Ўз фикрингизни (раъйингизни) айбланглар (унга ортиқча ишонманг). Мен ўзимни Абу Жандал куни (Ҳудайбияда) кўрдимки, агар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ишини (қарорига эътироз билдириб) қайтара олсам, қайтарардим. Аллаҳ ва Расули яхшироқ билувчидир. Биз қиличларимизни елкаларимизга бизни қийнайдиган бир иш учун қўйган бўлсак, улар бизни шу ишдан олдин биз билган бир ишга (енгилликка) олиб борарди. Лекин бу ишда (Сиффин) биз бир томонни (ёриқни) тўссак, бошқа томон ёрилиб кетарди, қандай ёндашишни билмасдик.»