حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ بِلاَلٍ - عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ هُرْمُزَ، أَنَّ نَجْدَةَ، كَتَبَ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ يَسْأَلُهُ عَنْ خَمْسِ، خِلاَلٍ . فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ لَوْلاَ أَنْ أَكْتُمَ، عِلْمًا مَا كَتَبْتُ إِلَيْهِ . كَتَبَ إِلَيْهِ نَجْدَةُ أَمَّا بَعْدُ فَأَخْبِرْنِي هَلْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَغْزُو بِالنِّسَاءِ وَهَلْ كَانَ يَضْرِبُ لَهُنَّ بِسَهْمٍ وَهَلْ كَانَ يَقْتُلُ الصِّبْيَانَ وَمَتَى يَنْقَضِي يُتْمُ الْيَتِيمِ وَعَنِ الْخُمْسِ لِمَنْ هُوَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ ابْنُ عَبَّاسٍ كَتَبْتَ تَسْأَلُنِي هَلْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَغْزُو بِالنِّسَاءِ وَقَدْ كَانَ يَغْزُو بِهِنَّ فَيُدَاوِينَ الْجَرْحَى وَيُحْذَيْنَ مِنَ الْغَنِيمَةِ وَأَمَّا بِسَهْمٍ فَلَمْ يَضْرِبْ لَهُنَّ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَكُنْ يَقْتُلُ الصِّبْيَانَ فَلاَ تَقْتُلِ الصِّبْيَانَ وَكَتَبْتَ تَسْأَلُنِي مَتَى يَنْقَضِي يُتْمُ الْيَتِيمِ فَلَعَمْرِي إِنَّ الرَّجُلَ لَتَنْبُتُ لِحْيَتُهُ وَإِنَّهُ لَضَعِيفُ الأَخْذِ لِنَفْسِهِ ضَعِيفُ الْعَطَاءِ مِنْهَا فَإِذَا أَخَذَ لِنَفْسِهِ مِنْ صَالِحِ مَا يَأْخُذُ النَّاسُ فَقَدْ ذَهَبَ عَنْهُ الْيُتْمُ وَكَتَبْتَ تَسْأَلُنِي عَنِ الْخُمْسِ لِمَنْ هُوَ وَإِنَّا كُنَّا نَقُولُ هُوَ لَنَا . فَأَبَى عَلَيْنَا قَوْمُنَا ذَاكَ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ибн Қаънаб ривоят қилди, бизга Сулаймон — яъни ибн Билол — Жаъфар ибн Муҳаммаддан, у отасидан, у Язид ибн Ҳурмуздан ривоят қилдики: Нажда ибн Аббосга хат ёзиб, ундан бешта масала ҳақида сўради. Ибн Аббос: «Агар илмни яшириб қўйишдан қўрқмаганимда, унга ёзмаган бўлардим», деди. Нажда унга: «Аммо баъд, менга хабар бер: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аёлларни жангга олиб чиқармиди? Уларга ғаниматдан улуш ажратармиди? Болаларни ўлдирармиди? Етимнинг етимлиги қачон тугайди? Ва хумус (бешдан бир улуш) кимга тегишли?» деб ёзди. Ибн Аббос унга: «Сен менга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аёлларни жангга олиб чиқармиди деб сўраб ёзибсан — дарҳақиқат у уларни олиб чиқар эди, улар ярадорланганларни даволар ва ғаниматдан уларга улуш берилар эди. Аммо белгиланган улушга келсак, у уларга улуш ажратмас эди. Ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам болаларни ўлдирмас эди, сен ҳам болаларни ўлдирма. Яна сен менга етимнинг етимлиги қачон тугайди деб сўраб ёзибсан — қасамки, кишининг соқоли чиқса-да, ўзи учун олишга ҳам, ундан беришга ҳам ожиз бўлиб туриши мумкин. Қачонки одамлар олган яхши нарсадан ўзи учун ола бошласа, ундан етимлик кетган бўлади. Яна сен менга хумус кимга тегишли деб сўраб ёзибсан — биз уни бизники дердик, лекин қавмимиз бизга буни бермади», деб ёзди.