حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى التَّمِيمِيُّ، أَخْبَرَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِيهِ، حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، قَالَ أَصَبْتُ شَارِفًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَغْنَمٍ يَوْمَ بَدْرٍ وَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَارِفًا أُخْرَى فَأَنَخْتُهُمَا يَوْمًا عِنْدَ بَابِ رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ أَحْمِلَ عَلَيْهِمَا إِذْخِرًا لأَبِيعَهُ وَمَعِيَ صَائِغٌ مِنْ بَنِي قَيْنُقَاعَ فَأَسْتَعِينَ بِهِ عَلَى وَلِيمَةِ فَاطِمَةَ وَحَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ يَشْرَبُ فِي ذَلِكَ الْبَيْتِ مَعَهُ قَيْنَةٌ تُغَنِّيهِ فَقَالَتْ أَلاَ يَا حَمْزَ لِلشُّرُفِ النِّوَاءِ فَثَارَ إِلَيْهِمَا حَمْزَةُ بِالسَّيْفِ فَجَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا ثُمَّ أَخَذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا . قُلْتُ لاِبْنِ شِهَابٍ وَمِنَ السَّنَامِ قَالَ قَدْ جَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا فَذَهَبَ بِهَا . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ قَالَ عَلِيٌّ فَنَظَرْتُ إِلَى مَنْظَرٍ أَفْظَعَنِي فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ فَخَرَجَ وَمَعَهُ زَيْدٌ وَانْطَلَقْتُ مَعَهُ فَدَخَلَ عَلَى حَمْزَةَ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهِ فَرَفَعَ حَمْزَةُ بَصَرَهُ فَقَالَ هَلْ أَنْتُمْ إِلاَّ عَبِيدٌ لآبَائِي فَرَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُقَهْقِرُ حَتَّى خَرَجَ عَنْهُمْ .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ат-Тамимий ривоят қилди, бизга Ҳажжож ибн Муҳаммад ибн Журайждан хабар берди, менга ибн Шиҳоб ривоят қилди, у Али ибн Ҳусайн ибн Алийдан, у отаси Ҳусайн ибн Алийдан, у Али ибн Абу Толибдан ривоят қилди, у айтди: Бадр куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга ўлжадан менга бир кекса туя тегди, яна Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга бошқа бир кекса туя бердилар. Бир куни мен уларни ансорлардан бир кишининг эшиги олдида чўккалатиб қўйдим. Мен уларга изхир (хушбўй ўт) ортиб, уни сотмоқчи эдим, менинг ёнимда Қайнуқў қабиласидан бир заргар бор эди — унинг ёрдами билан Фотима тўйини ўтказмоқчи эдим. Ҳамза ибн Абдулмутталиб эса ўша уйда май ичиб ўтирар, унинг ёнида бир чўри унга ашула айтар эди. У ашуласида: «Эй Ҳамза, семиз кекса туяларни (сўй)!» деди. Шунда Ҳамза қилич билан улар томон отилди-да, уларнинг ўркачларини кесиб, биқинларини ёриб, жигарларидан олди. Мен ибн Шиҳобга: «Ўркачидан ҳам (олдими)?» дедим. У: «Уларнинг ўркачларини кесиб олди-ю, олиб кетди» деди. Ибн Шиҳоб айтди: Алий айтди: Мен мени даҳшатга солган манзарани кўрдим-да, Аллаҳнинг Набийи соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурларига келдим, у кишининг ёнида Зайд ибн Ҳориса бор эди. Мен у кишига воқеани айтиб бердим. У киши Зайд билан бирга чиқдилар, мен ҳам бирга кетдим. У киши Ҳамзанинг олдига кирдилар ва унга ғазабландилар. Ҳамза кўзини кўтариб: «Сизлар оталаримнинг қулларидан бошқа нима эдингиз?!» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам орқаларига тисарилиб чиқиб кетдилар.