حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ جَمِيعًا عَنْ وَكِيعٍ، قَالَ أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ مِسْعَرٍ، عَنْ جَامِعِ بْنِ شَدَّادٍ أَبِي صَخْرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ حُمْرَانَ بْنَ أَبَانَ، قَالَ كُنْتُ أَضَعُ لِعُثْمَانَ طَهُورَهُ فَمَا أَتَى عَلَيْهِ يَوْمٌ إِلاَّ وَهُوَ يُفِيضُ عَلَيْهِ نُطْفَةً . وَقَالَ عُثْمَانُ حَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ انْصِرَافِنَا مِنْ صَلاَتِنَا هَذِهِ - قَالَ مِسْعَرٌ أُرَاهَا الْعَصْرَ - فَقَالَ " مَا أَدْرِي أُحَدِّثُكُمْ بِشَىْءٍ أَوْ أَسْكُتُ " . فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ كَانَ خَيْرًا فَحَدِّثْنَا وَإِنْ كَانَ غَيْرَ ذَلِكَ فَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ " مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَتَطَهَّرُ فَيُتِمُّ الطُّهُورَ الَّذِي كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَيُصَلِّي هَذِهِ الصَّلَوَاتِ الْخَمْسَ إِلاَّ كَانَتْ كَفَّارَاتٍ لِمَا بَيْنَهَا " .
Жомеъ ибн Шаддод Абу Сахра айтди: Мен Ҳумрон ибн Абан(ни) эшитдим: У: "Мен Усмонга таҳорат (суви)ни қўяр эдим; унга (ҳар) кун келадиган бўлса — албатта у ўзига бир ҳовуч (сув) қуйиб (таҳорат қилар) эди" деди. Ва Усмон: "Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга шу намозимиздан қайтган пайтимизда — Мисъар: ‹Менингча, у аср (намози)› деди — (ҳадис) ривоят қилди ва: ‹Сизларга бир нарсани айтайми ёки жим турайми — билмайман› деди. Биз: ‹Эй Расулуллаҳ, агар яхшилик бўлса — бизга айт; агар ундан бошқа бўлса — Аллаҳ ва Расули билгувчироқ› дедик. У: ‹Бир мусулмон таҳоратланиб, Аллаҳ унга фарз қилган таҳоратни мукаммал бажарса, кейин шу беш намозни ўқиса — албатта улар орасидаги (гуноҳлар)га каффорат бўлади› деди" деди.