وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنَا عَطَاءٌ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ، أَنَّ أَبَا مُوسَى، اسْتَأْذَنَ عَلَى عُمَرَ ثَلاَثًا فَكَأَنَّهُ وَجَدَهُ مَشْغُولاً فَرَجَعَ فَقَالَ عُمَرُ أَلَمْ تَسْمَعْ صَوْتَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسٍ ائْذَنُوا لَهُ . فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ قَالَ إِنَّا كُنَّا نُؤْمَرُ بِهَذَا . قَالَ لَتُقِيمَنَّ عَلَى هَذَا بَيِّنَةً أَوْ لأَفْعَلَنَّ . فَخَرَجَ فَانْطَلَقَ إِلَى مَجْلِسٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالُوا لاَ يَشْهَدُ لَكَ عَلَى هَذَا إِلاَّ أَصْغَرُنَا . فَقَامَ أَبُو سَعِيدٍ فَقَالَ كُنَّا نُؤْمَرُ بِهَذَا . فَقَالَ عُمَرُ خَفِيَ عَلَىَّ هَذَا مِنْ أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَلْهَانِي عَنْهُ الصَّفْقُ بِالأَسْوَاقِ .
Менга яна Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Саъид ал-Қаттон Ибн Журайждан ривоят қилди, бизга Ато Убайд ибн Умайдан ривоят қилди: Абу Мусо Умарга уч марта изн сўради, гўё уни машғул деб топиб, қайтиб кетди. Умар: «Абдуллаҳ ибн Қайснинг овозини эшитмадингми? Унга изн беринглар», деди. Сўнг у чақирилди. (Умар) унга: «Сени бундай қилишингга нима ундади?» деди. У: «Биз шундай қилишга буюрилар эдик», деди. У: «Бунга албатта далил келтирасан, акс ҳолда мен (жазо) қиламан», деди. Сўнг у чиқиб, Ансорларнинг бир мажлисига борди. Улар: «Бу ҳақда сен учун фақат энг кичигимиз гувоҳлик беради», дедилар. Шунда Абу Саъид туриб: «Биз шунга буюрилар эдик», деди. Умар: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ишидан бу менга махфий қолибди. Бозорлардаги савдо-сотиқ буни мендан чалғитибди», деди.