حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنِي مُصْعَبُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ نَزَلَتْ فِيهِ آيَاتٌ مِنَ الْقُرْآنِ - قَالَ - حَلَفَتْ أُمُّ سَعْدٍ أَنْ لاَ تُكَلِّمَهُ أَبَدًا حَتَّى يَكْفُرَ بِدِينِهِ وَلاَ تَأْكُلَ وَلاَ تَشْرَبَ . قَالَتْ زَعَمْتَ أَنَّ اللَّهَ وَصَّاكَ بِوَالِدَيْكَ وَأَنَا أُمُّكَ وَأَنَا آمُرُكَ بِهَذَا . قَالَ مَكَثَتْ ثَلاَثًا حَتَّى غُشِيَ عَلَيْهَا مِنَ الْجَهْدِ فَقَامَ ابْنٌ لَهَا يُقَالُ لَهُ عُمَارَةُ فَسَقَاهَا فَجَعَلَتْ تَدْعُو عَلَى سَعْدٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الْقُرْآنِ هَذِهِ الآيَةَ { وَوَصَّيْنَا الإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا} { وَإِنْ جَاهَدَاكَ عَلَى أَنْ تُشْرِكَ بِي} وَفِيهَا { وَصَاحِبْهُمَا فِي الدُّنْيَا مَعْرُوفًا} قَالَ وَأَصَابَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَنِيمَةً عَظِيمَةً فَإِذَا فِيهَا سَيْفٌ فَأَخَذْتُهُ فَأَتَيْتُ بِهِ الرَّسُولَ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ نَفِّلْنِي هَذَا السَّيْفَ فَأَنَا مَنْ قَدْ عَلِمْتَ حَالَهُ . فَقَالَ " رُدُّهُ مِنْ حَيْثُ أَخَذْتَهُ " . فَانْطَلَقْتُ حَتَّى إِذَا أَرَدْتُ أَنْ أُلْقِيَهُ فِي الْقَبَضِ لاَمَتْنِي نَفْسِي فَرَجَعْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ أَعْطِنِيهِ . قَالَ فَشَدَّ لِي صَوْتَهُ " رُدُّهُ مِنْ حَيْثُ أَخَذْتَهُ " . قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنْفَالِ} قَالَ وَمَرِضْتُ فَأَرْسَلْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَانِي فَقُلْتُ دَعْنِي أَقْسِمْ مَالِي حَيْثُ شِئْتُ . قَالَ فَأَبَى . قُلْتُ فَالنِّصْفَ . قَالَ فَأَبَى . قُلْتُ فَالثُّلُثَ . قَالَ فَسَكَتَ فَكَانَ بَعْدُ الثُّلُثُ جَائِزًا . قَالَ وَأَتَيْتُ عَلَى نَفَرٍ مِنَ الأَنْصَارِ وَالْمُهَاجِرِينَ فَقَالُوا تَعَالَ نُطْعِمْكَ وَنَسْقِيكَ خَمْرًا . وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ تُحَرَّمَ الْخَمْرُ - قَالَ - فَأَتَيْتُهُمْ فِي حَشٍّ - وَالْحَشُّ الْبُسْتَانُ - فَإِذَا رَأْسُ جَزُورٍ مَشْوِيٌّ عِنْدَهُمْ وَزِقٌّ مِنْ خَمْرٍ - قَالَ - فَأَكَلْتُ وَشَرِبْتُ مَعَهُمْ - قَالَ - فَذُكِرَتِ الأَنْصَارُ وَالْمُهَاجِرُونَ عِنْدَهُمْ فَقُلْتُ الْمُهَاجِرُونَ خَيْرٌ مِنَ الأَنْصَارِ - قَالَ - فَأَخَذَ رَجُلٌ أَحَدَ لَحْيَىِ الرَّأْسِ فَضَرَبَنِي بِهِ فَجَرَحَ بِأَنْفِي فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِيَّ - يَعْنِي نَفْسَهُ - شَأْنَ الْخَمْرِ { إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالأَنْصَابُ وَالأَزْلاَمُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ}
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилиб дедилар: бизга Ҳасан ибн Мусо ривоят қилди, бизга Зуҳайр ривоят қилди, бизга Симок ибн Ҳарб ривоят қилди, менга Мусъаб ибн Саъд отасидан ривоят қилди: у ҳақида Қуръандан оятлар нозил бўлган эди. У деди: Саъднинг онаси, у ўз дийнидан кофир бўлмагунча у билан ҳеч қачон гаплашмасликка, емасликка ва ичмасликка қасам ичди. У деди: «Сен Аллаҳ сени ота-онангга (яхшилик қилишга) васият қилди, дединг. Мен сенинг онангман ва мен сенга буни буюраман.» У деди: у уч кун шу ҳолатда турди, ҳатто ҳолсизликдан ҳушидан кетди. Шунда Умора исмли ўғли туриб унга (сув) ичирди ва у Саъдга қарши қарғай бошлади. Шунда Аллаҳ азза ва жалла Қуръанда бу оятни нозил қилди: {Биз инсонни ота-онасига яхшилик қилишга буюрдик} {Агар улар сени Менга шерик қўшишингга зўрласалар...} ва унда: {Уларга дунёда яхшилик билан ҳамроҳ бўл}. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам катта ўлжа олди, унда бир қилич бор эди. Мен уни олиб, Расул соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирдим ва дедим: «Бу қилични менга нафл (қўшимча улуш) қилиб бер, менинг ҳолатим сенга маълум-ку.» У деди: «Уни олган жойингга қайтар.» Мен кетдим, ҳатто уни ўлжалар тўпламига ташламоқчи бўлганимда нафсим мени маломат қилди ва мен унинг олдига қайтдим ва дедим: «Уни менга бер.» У деди: у менга овозини кўтариб деди: «Уни олган жойингга қайтар.» У деди: шунда Аллаҳ азза ва жалла {Сендан ўлжалар ҳақида сўрайдилар} оятини нозил қилди. У деди: мен касал бўлиб қолдим ва Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга одам юбордим, у олдимга келди. Мен дедим: «Молимни хоҳлаган жойимга тақсимлашимга рухсат бер.» У бош тортди. Мен дедим: «Ярмини-чи?» У бош тортди. Мен дедим: «Учдан бирини-чи?» У жим турди ва шундан кейин учдан бир жоиз бўлиб қолди. У деди: мен ансорлар ва муҳожирлардан бир гуруҳнинг олдига келдим. Улар дедилар: «Кел, сени овқатлантирамиз ва шароб ичирамиз.» Бу шароб ҳаром қилинишидан олдин эди. У деди: мен уларнинг олдига боғга келдим — ҳашш бу боғдир — ва уларнинг олдида пиширилган туя боши ҳамда бир мешда шароб бор эди. У деди: мен улар билан едим ва ичдим. У деди: уларнинг олдида ансорлар ва муҳожирлар зикр қилинди. Мен дедим: «Муҳожирлар ансорлардан яхшироқ.» У деди: бир киши бошнинг бир жағини олиб, мен билан урди ва бурнимни яралади. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб унга хабар бердим. Шунда Аллаҳ азза ва жалла мен ҳақимда — яъни ўзи ҳақида — шароб масаласини нозил қилди: {Албатта, шароб, қимор, бутлар ва фол ўқлари шайтоннинг амалидан бўлган ифлосликдир}.