Саҳиҳи Муслим — 700-ҳадис

Ҳайз китоби · Жунуб кишининг ухлаши ва таҳорат олиши мустаҳаблиги

700-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Ҳайз китоби

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، وَوَكِيعٌ، وَغُنْدَرٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا كَانَ جُنُبًا فَأَرَادَ أَنْ يَأْكُلَ أَوْ يَنَامَ تَوَضَّأَ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ ‏.‏

Оиша айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жунуб бўлганида ва емоқчи ёки ухламоқчи бўлганида, намоз учун (қиладиган) вузусидек вузу қилар эди.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Сунани Абу Довуд, 224-ҳадисТаҳорат китоби

ки: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ейишни ёки ухлашни хоҳлаганларида таҳорат олар эдилар. Яъни жунуб бўлганларида (деб назарда тутади).

Саҳиҳи Муслим, 699-ҳадисҲайз китоби

): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — у жунуб (бўлган) ҳолда — ухламоқчи бўлганида, ухлашдан олдин намоз учун (қиладиган) вузусидек вузу қилар эди.

Сунани Насоий, 257-ҳадисТаҳорат китоби

Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатли ҳолатда ухламоқчи бўлганларида таҳорат қилар, емоқчи ёки ичмоқчи бўлганларида эса — (Оиша) деди — икки қўлларини ювиб, сўнг ер ёки ичар эдилар.

Сунани Термизий, 613-ҳадисСафар китоби

ки), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жунубга, агар у таом емоқчи ёки ичмоқчи ёки ухламоқчи бўлса, намоздаги таҳоратидай таҳорат олишига рухсат бердилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

Сунани Насоий, 256-ҳадисТаҳорат китоби

ки), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатли ҳолатда ухламоқчи бўлганларида таҳорат қилар, емоқчи бўлганларида эса икки қўлларини ювар эдилар.

Саҳиҳул Бухорий, 288-ҳадисҒусл китоби

Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатли ҳолда ухламоқчи бўлганларида, авратларини ювиб, намоз учун (қилганидек) таҳорат қилардилар.