Сунани Насоий — 257-ҳадис

Таҳорат китоби · Жунубнинг овқат ёки ичиш олдидан фақат қўлини ювиши

257-ҳадисСунани Насоий · Таҳорат китоби

أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَنَامَ وَهُوَ جُنُبٌ تَوَضَّأَ وَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَأْكُلَ أَوْ يَشْرَبَ - قَالَتْ - غَسَلَ يَدَيْهِ ثُمَّ يَأْكُلُ أَوْ يَشْرَبُ ‏.‏

Бизга Сувайд ибн Наср хабар бериб, деди: бизга Абдуллаҳ хабар берди, у Юнусдан, у аз-Зуҳрийдан, у Абу Саламадан (ривоят қилдики), Оиша (розияллаҳу анҳо) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатли ҳолатда ухламоқчи бўлганларида таҳорат қилар, емоқчи ёки ичмоқчи бўлганларида эса — (Оиша) деди — икки қўлларини ювиб, сўнг ер ёки ичар эдилар.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Сунани Насоий, 256-ҳадисТаҳорат китоби

ки), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатли ҳолатда ухламоқчи бўлганларида таҳорат қилар, емоқчи бўлганларида эса икки қўлларини ювар эдилар.

Саҳиҳи Муслим, 700-ҳадисҲайз китоби

Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жунуб бўлганида ва емоқчи ёки ухламоқчи бўлганида, намоз учун (қиладиган) вузусидек вузу қилар эди.

Сунани Абу Довуд, 224-ҳадисТаҳорат китоби

ки: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ейишни ёки ухлашни хоҳлаганларида таҳорат олар эдилар. Яъни жунуб бўлганларида (деб назарда тутади).

Сунани Термизий, 613-ҳадисСафар китоби

ки), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жунубга, агар у таом емоқчи ёки ичмоқчи ёки ухламоқчи бўлса, намоздаги таҳоратидай таҳорат олишига рухсат бердилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

Сунани Абу Довуд, 240-ҳадисТаҳорат китоби

Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам жанобатдан ғусл қилмоқчи бўлганларида ҳилоб (сут соғиладиган идиш) каби бирор нарсани сўрар, кафти билан сув олиб, аввал бошларининг ўнг томонидан, сўнг чап томонидан…

Саҳиҳи Муслим, 699-ҳадисҲайз китоби

): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — у жунуб (бўлган) ҳолда — ухламоқчи бўлганида, ухлашдан олдин намоз учун (қиладиган) вузусидек вузу қилар эди.